"Kan je misschien andere kleren aantrekken?"

Door Stuart Kensenhuis

Nieuwe regenboogvlaggen wapperen in het land tijdens Internationale Transgenderrechtendag  (7 augustus). Maar met welke aandachtspunten moet rekening gehouden worden tijdens de behandeling van de gewijzigde Transgenderwet in de Tweede Kamer – wat in juli schriftelijk is begonnen en later dit jaar eindigt met een debat – zodat de vlaggen ook in de toekomst glorieus kunnen blijven wapperen? 

Een serie van acht artikelen op dit blog geeft meer inzicht in het vraagstuk. Dit is de vierde: Fatima Faid, fractievoorzitter en lijsttrekker van de Haagse Stads Partij (HSP), spreekt over het welzijn en de maatschappelijke positie van trans personen en welk beleid er op gemeentelijk niveau voor hen ontwikkeld moet worden.

“Ik hoorde laatst een verhaal over een trans persoon met een uitkering van de Dienst Sociale Zaken en Werkgelegenheidsprojecten (SZW) van de gemeente Den Haag. Ze ging naar een sollicitatiegesprek maar werd niet aangenomen. En dan zegt zo’n dame van SZW: ‘Kan je misschien andere kleren aantrekken?’ Dat is natuurlijk niet okay. Ik denk dat het op lokaal niveau van wezenlijk belang is om in te zetten op voorlichting en training van ambtenaren in de omgang met trans mensen.”

Fatima Faid, fractievoorzitter en lijsttrekker
 van de Haagse Stads Partij (HSP). 
(® FF)

“Ook heb ik verhalen gehoord van trans mensen die gevlucht zijn uit landen waar het levensgevaarlijk is om trans te zijn. Dan gaan ze hier naar de inburgeringcursus en worden ze na afloop in elkaar geslagen door haatmensen. Dus gaan ze uit angst de eerstvolgende keer niet naar die cursus. Wat doen dan de ambtenaren van de gemeente? Ze korten de uitkering van die trans personen. Dit heeft vooral te maken met te weinig kennis van trans mensen en de problematiek waar ze tegen aan lopen.”

"We vinden dat zo snel mogelijk gestart moet worden met de pilot voor een Trans Health Clinic"

“Uit allerlei cijfers blijkt verder dat trans mensen voornamelijk in armoede leven. Dat komt vooral omdat ze slecht aan het werk komen en als het lukt om een baan te vinden raken ze die gauw weer kwijt door allerlei problematische situaties op het werk. Ook komt het voor dat ze psychische problemen ervaren omdat ze lang moeten wachten op hun transitie.”

“De gewijzigde Transgenderwet is een mooi begin maar op gemeentelijk niveau moeten nadere afspraken gemaakt worden om de positie van trans mensen te verbeteren. Sowieso zal de Haagse Stads Partij een paar punten uitlichten en in het partij programma opnemen voor de eerstvolgende verkiezingen. Voor de komende periode vind ik het bijvoorbeeld belangrijk om een veilige plek voor jonge trans mensen te creëren waar ze goed begeleid en ondersteunt kunnen worden. Ook transzorg zal zeker uitgelicht worden. In dit verband vinden we dat er zo snel mogelijk gestart moet worden met de pilot voor een Trans Health Clinic, zoals is aangekondigd door de gemeente in het Actieprogramma Queer in Den Haag 2020-2022. Maar we vinden het ook belangrijk dat er op gemeentelijk niveau wordt gekeken naar het bestrijden van de armoede onder trans mensen en naar scholing en arbeid, desnoods door afspraken te maken met bedrijven.”

“Sowieso vind ik dat het allemaal actiever kan dan hoe het nu gaat. Zorg voor re-integratieprogramma’s die voor trans mensen geschikt zijn. Dus stuur ze niet naar plekken in Den Haag waar niemand op de hoogte is wat een trans persoon is en leg een infrastructuur aan waarin mensen daadwerkelijk kansen krijgen.”

Lees ook: "Ik voel me verdrietig en verwaarloosd door het probleem met mijngeboorteakte" 

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/ik-voel-me-verdrietig-en-verwaarloosd.html

En: Geen X in het paspoort. "Gemiste kans"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/geen-x-in-het-paspoort-gemiste-kans.html

Of: "Van de ene op de andere dag lag er een besluit om als vrouw verder te leven"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/van-de-ene-op-de-andere-dag-lag-er-een.html

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Steunfonds Freelance Journalisten

"Van de ene op de andere dag lag er een besluit om als vrouw verder te leven"

Door Stuart Kensenhuis

Nieuwe regenboogvlaggen wapperen in het land tijdens Internationale Transgenderrechtendag (7 augustus). Maar met welke aandachtspunten moet rekening gehouden worden tijdens de behandeling van de gewijzigde Transgenderwet in de Tweede Kamer – wat in juli schriftelijk is begonnen en later dit jaar eindigt met een debat – zodat de vlaggen ook in de toekomst glorieus kunnen blijven wapperen? 

Een serie van acht artikelen op dit blog geeft meer inzicht in het vraagstuk. Dit is de derde: Alwin Man, psycholoog en psychotherapeut gespecialiseerd in genderdysforie (met en zonder transseksualiteit), spreekt zich uit over het vervangen van de deskundigenverklaring voor een eigen toelichting bij een ambtenaar van de burgerlijke stand.

“Ik vind het jammer dat in het wetsvoorstel de deskundigenverklaring wordt afgeschaft.  Ik weet dat er weerstand tegen is maar ik denk dat dit vooral emotioneel is en niet zozeer gebaseerd op daadwerkelijke tegenwerking. In de twaalf jaar dat ik als transgenderhulpverlener werk heb ik bijvoorbeeld nog nooit iemand een geslachts en naamaanpassing geweigerd."

Alwin Man (® AOM)

“Ik check of de persoon er zelf van overtuigd is dat de naam en geslachtswijziging  in het geboorteregister noodzakelijk is en of die in staat is om de consequentie van de beslissing te overzien. Bovendien stel ik vast of de persoon inderdaad bij zijn volle verstand is om zo’n beslissing te kunnen nemen. Overigens gaat het hier om een juridisch document, er is dus geen sprake van een diagnose stellen. Ik stel dus ook niet vast of en in welke mate iemand genderdysfore gevoelens heeft (sterk gevoel van onvrede met het geslacht waarmee je geboren en opgegroeid bent).”

"Er werd per direct overgeschakelt op expliciete vrouwelijke kleding en de eis als vrouw te worden bejegend"

 “Waar ik bang voor ben is dat juist de mensen die - soms voor een kortere of langere periode - een beperkte realiteitszin hebben – dat kan onder meer komen door een persoonlijkheids -of autismespectrumproblematiek of een depressie – niet de hulp krijgen die ze zouden moeten krijgen. Juist voor hen is het gesprek dat we hebben over de verstrekking van de deskundigenverklaring belangrijk. Ik heb dit al meerdere keren in mijn praktijk meegemaakt.” 

“Er kwam bijvoorbeeld een grote en fysiek sterke persoon bij me die altijd heeft gewerkt in de offshore industrie, vooral bekend als een mannelijke werkomgeving. Van de ene op de andere dag – beinvloed door trans vriendinnen - lag er een besluit om als vrouw verder te leven en werd er per direct overgeschakelt op expliciete vrouwelijke kleding en de eis als vrouw te worden bejegend. Die persoon was getrouwd maar voor de partner kwam dit als een donderslag bij heldere hemel. Er was eenvoudigweg nog niet over gesproken. Ook op het werk was er nog geen gesprek geweest. Ik stel vanuit mijn praktijkervaring dat de kans dat dit een heel vervelend transitieproces wordt heel groot is. Als ik met die persoon kan stilstaan bij het proces– wel de gevoelens respecteer en ook inzicht geef in het effect op de thuis –en werkomgeving – dan vind ik dat ik iemand ermee help.”

“Het grote verschil tussen het gendernetwerk waarmee ik al jaren werk en de genderteams UMCG en VUMC is dat de insteek bij mij psychologisch is. Dus ik stel vragen als; wat betekent het voor je; waar loop je tegen aan en wat heb je dan nodig? Wat is de impact op je omgeving? Het cruciale punt in een geslaagd traject is zelfacceptatie.”

“De behandeling bij het UMCG en VUMC is bovendien helemaal vastgelegd in protocollen waardoor er weinig ruimte is om rekening te houden met de individuele gesteldheid van personen. Nu bestaat de indruk dat de deskundigen zulke brute poortwachters zijn waardoor trans mensen totaal geen zelfbeschikking hebben. Bij mij is dat in elk geval niet zo. Ik verstrek bij personen die bij mij voor hun transitietraject komen de deskundigenverklaring vaak al na de intake.”

Lees ook: "Ik voel me verdrietig en verwaarloosd door het probleem met mijn geboorteakte" https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/ik-voel-me-verdrietig-en-verwaarloosd.html

En: Geen X in het paspoort. "Gemiste kans"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/geen-x-in-het-paspoort-gemiste-kans.html

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Steunfonds Freelance Journalisten

Geen X in het paspoort: "Gemiste kans"

Door Stuart Kensenhuis

Nieuwe regenboogvlaggen wapperen in het land tijdens Internationale Transgenderrechtendag (7 augustus). Maar met welke aandachtspunten moet rekening gehouden worden tijdens de behandeling van de gewijzigde Transgenderwet in de Tweede Kamer – wat in juli schriftelijk is begonnen en later dit jaar eindigt met een debat – zodat de vlaggen ook in de toekomst glorieus kunnen blijven wapperen? 

Een serie van acht artikelen op dit blog geeft meer inzicht in het vraagstuk. Dit is de tweede: Bi van Guine, beleidsmedewerker Queer-emancipatie bij de Gemeente Den Haag, voelt zich geen man of vrouw (non-binair) maar de geslachtsvermelding in het paspoort kan niet eenvoudig veranderd worden naar een X.

Den Haag – “Het is een gemiste kans! Als je bezig bent om de Transgenderwet aan te passen dan neem je dit toch gelijk mee? Ik ga er van uit dat belangenorganisaties – zoals Transgender Netwerk Nederland – er ook op gaan aandringen om het alsnog in te vullen.”

Bi van Guine (® BvG)

“Voor mezelf vind ik het niet echt belangrijk om me door middel van een X in mijn paspoort te kunnen identificeren als non-binair. Misschien moet ik hierin nog een ontwikkeling maken. Vooralsnog ben ik bezig met mijn sociale proces zoals ik dat noem. Wie weet komt dat juridische deel nog een keer aan bod. Maar natuurlijk gun ik het iedereen die dat graag wil en daar wel klaar voor is. Ik vind het zelfs noodzakelijk dat mensen die keuze hebben.”

“Non-binair is een term van deze tijd. Als jong kind had ik het besef en het vocabulaire niet om mezelf zo te duiden. Later dacht ik eigenlijk dat ik in het hokje lesbisch paste omdat ik me aangetrokken voelde tot vrouwen. Dat heb ik lang volgehouden alhoewel ik soms twijfelde of dat hokje helemaal correct was ingevuld. Ik heb pas op latere leeftijd ontdekt dat je je ook iets anders kan voelen dan man of vrouw.”

"Gemeente Den Haag is bezig met een pilot voor een Trans-Health-Clinic"

“Uit een onderzoek van Movisie (Handreiking LHBTI-Feiten-Cijfers-2021) blijkt overigens dat 3.9% van de bevolking zich niet identificeert met hun geboortegeslacht. Dat vind ik best veel. Het betekent wel dat er behoorlijke stappen gemaakt moeten gaan worden wat betreft de trans-zorg. Op dit moment zijn er lange wachtlijsten en is het niet altijd goed geregeld. Veel mensen vallen tussen wal en schip omdat ze niet weten waar ze terecht kunnen voor directe hulp.”

“In dit verband is de Gemeente Den Haag bezig met een pilot voor een Trans-Health-Clinic. Ik verwacht dat dit in het najaar wordt opgezet samen met GGD Haaglanden, Stichting Hulp en Opvang Prostitutie en mensenhandel (SHOP), Trans United en Spot46, het informatie –en adviescentrum voor sekswerkers. De kliniek is overigens een actiepunt in het Actieprogramma Queer in Den Haag 2020-2022.”

“Als het voor trans personen makkelijker wordt gemaakt door middel van gewijzigde wetgeving en goede trans-zorg, dan hoop ik wel dat daarbinnen voor non-binaire mensen hetzelfde wordt geregeld. Ik vind het namelijk een vaak vergeten groep waar veel meer aandacht naar uit zou moeten gaan. Helaas was die aandacht er niet of onvoldoende toen de voorstellen voor de gewijzigde Transgenderwet werden ingediend.“

“Wel ben ik er van overtuigd dat Transgender Netwerk Nederland goed in de materie zit. Dus is het een kwestie van tijd voordat er een wetsvoorstel komt waarin voor non-binaire mensen het verkrijgen van een X in het paspoort makkelijker wordt.”

Lees ook: "Ik voel me verdrietig en verwaarloosd door het probleem met mijn geboorteakte."

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/ik-voel-me-verdrietig-en-verwaarloosd.html

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Steunfonds Freelance Journalisten

"Ik voel me verdrietig en verwaarloosd door het probleem met mijn geboorteakte"

 Door Stuart Kensenhuis

Nieuwe regenboogvlaggen wapperen in het land tijdens Internationale Transgenderrechtendag  (7 augustus). Maar met welke aandachtspunten moet rekening gehouden worden tijdens de behandeling van de gewijzigde Transgenderwet in de Tweede Kamer – wat in juli schriftelijk is begonnen en later dit jaar eindigt met een debat – zodat de vlaggen ook in de toekomst glorieus kunnen blijven wapperen? 

Een serie van acht artikelen op dit blog geeft meer inzicht in het vraagstuk. Dit is de eerste: Diva Kazaky, Transgender  vluchteling uit Jamaica, vertelt over het probleem van de geboorteakte.

Den Haag – “Op school in Jamaica werd ik regelmatig gepest of in elkaar geslagen. Ook hebben jongeren geprobeerd om me neer te steken. Eigenlijk wilden ze me doden. Mijn moeder die zielsveel van me houdt kon er niet meer tegen. Elke dag zien dat je kind gemolesteerd wordt en niets kunnen doen maakte haar kapot. Dus zei ze op een dag: ‘Het is beter als je vertrekt en naar een veilige plek gaat.’ Hiermee wilde ze mijn leven redden.”

Diva Kazaky (® DK)

“Toen ik opgroeide  - zo rond mijn zesde levensjaar - beschouwde ik mezelf als een meisje. Ik hield er van om kledingstukken van mijn moeder te dragen.  Rond mijn pubertijd had ik alleen maar seksuele aandacht voor jongens en ik realiseerde me dat ik anders was. Ik probeerde die gevoelens weg te drukken. Waar ik ben opgegroeid zie je namelijk geen queer mensen dus ik dacht echt dat ik de enige was. Daardoor werd ik depressief en had ik zelfmoordplannen. Die gevoelens werden versterkt omdat Jamaica een religieus land is waar mensen je constant vertellen dat God je niet mag als je gay bent.”

"Dwayne Jones werd geslagen, geschopt, gestoken en beschoten" 

“Zeer tragisch is het incident dat ik een jaar voordat ik naar Nederland vluchtte heb meegemaakt met Dwayne Jones, een transgender tiener uit Montego Bay, Jamaica (zie de link). Hij ging naar een feestje gekleed als vrouw. Sommige bezoekers kwamen erachter dat hij dat niet was omdat een meisje die hij kende van de kerk hem verlinkte. Hij werd toen geslagen, geschopt, gestoken en beschoten. Bovendien reden ze met een auto over hem heen. Uiteindelijk werd zijn lichaam in brand gestoken. Ik vond dit zo schokkend dat ik besloot om uit Jamaica te vertrekken.”

“Ik vind het vreemd dat de Nederlandse autoriteiten in verband met mijn transitie van man naar vrouw en het wijzigen van mijn naam, een nieuwe geboorteakte uit mijn geboorteplaats in Jamaica willen hebben. Verder moet ik een stempel hebben van de ambassadeur van Jamaica in Nederland. Ze weten toch dat mijn geaardheid in Jamaica niet wordt geaccepteerd? Sterker nog; het is daar illegaal. Dus waarom zadelt Nederland me op met problemen?”

“Het is een feit dat  ik zowel in Jamaica als bij hun ambassadeur hier in Nederland een reden moet geven waarom ik een nieuwe geboorteakte nodig heb. Dus het is niet zo dat ik zomaar om een nieuwe akte kan vragen. Ook heb ik – net als de meeste queers uit Jamaica- geen goed contact met mijn familieleden. Alleen met mijn moeder maar die is al heel oud en ik kan haar niet hiermee belasten. De enige ander optie die ik heb is om de Nederlandse rechter in te schakelen. Dat heb ik inmiddels gedaan en ik ben in afwachting van de rechtszaak.”

“Eerlijk gezegd had ik nog nooit gehoord over de gewijzigde Transgenderwet. Maar ik weet wel dat er in Nederland in de wet geen voorzieningen zijn voor het probleem dat ik nu heb met mijn geboorteakte. Ik voel me daardoor verdrietig en verwaarloosd. Ik krijg hormonen en een sexeoperatie maar daarna kan ik moeilijk mijn geslacht en naam op mijn documenten veranderen. Ik vind dat ze daar in de gewijzigde Transgenderwet gewoon voorzieningen voor moeten treffen."

https://eu.usatoday.com/story/news/world/2013/08/11/jamaica-transgender-teen-murdered-by-mob/2639995/

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Steunfonds Freelance Journalisten

De misslagen van dr. Barryl Biekman

 Door Julian With (Gastredacteur)

Ik kan er echt niets aan doen dat het Barryl Biekman ontgaat waarom ik de winti-rituelen bij de inauguratie van Sylvana Simons belachelijk vind. Ik heb aangegeven dat er bij Patricia Remak (Tweede Kamerlid voor de VVD van 1998 t/m 2002. Red.) vrouwen met koto’s een show weggaven in de Tweede Kamer en men ook zeer hoge verwachtingen van haar had. Die vrouw betekende niets voor de zwarte gemeenschap en een paar jaren later lukt het Sylvana Simons om een zetel te bemachtigen in de Tweede Kamer en deze keer moet het gevierd worden met winti-rituelen. 

Julian With (® Julian With)

Ik heb het gehad over de rituelen bij de inauguratie van assembleeleden en ministers in Suriname, die enkele maanden hierna vervallen tot de grootste vijanden van de staatskas. Hoe erg moet het niet zijn met het bevattingsvermogen van mevrouw dr. Barryl Biekman als ze schrijft dat het haar ontgaat waarom ik de rituelen bespottelijk vind.

De winti-aanhangers hebben simpelweg misbruik gemaakt van de gelegenheid om hun malle godsdienst voor het voetlicht te plaatsen, want denk niet dat het hen te doen is om het succes van de partij van Simons. Biekman schrijft: “Ik heb dan de neiging om na te gaan wat hij ziet als hij in de spiegel kijkt.” Barryl Biekman geeft hiermee het bewijs af dat zij wel hoogopgeleid is, maar niets heeft geïnternaliseerd van het academisch denken en de academische cultuur. Welke academicus stelt zo’n debiele vraag wat ik zie als ik in de spiegel kijk. Met deze vraag heeft mevrouw Biekman zich gediskwalificeerd en ik kan haar daarom niet meer serieus nemen. Het antwoord: “Een Afro-Surinamer of wat anders?” doet mij zelfs vermoeden dat Barryl Biekman na het lezen van mijn kritiek last moest hebben gehad van een cognitieve kortsluiting, die elke intellectuele operatie onmogelijk heeft gemaakt. Hoe infantiel is het om de vraag te stellen wat ik in de spiegel zie en dan als antwoord te produceren: een Afro-Surinamer of wat anders. Dit verwijt valt onder de academische zonde die men een persoonlijke aanval noemt en dat ongeschoolde types zich hiervan bedienen, het zij hen vergeven. Maar een Barryl Biekman, die zich afficheert met een doctorstitel. Van haar zou je mogen verwachten dat de vlag de lading dekt.

Dat zij zich niets aangetrokken heeft van de Franse uitdrukking ‘Noblesse oblige’ blijkt uit de volgende oprisping:  “Interessanter vind ik dan ook eigenlijk het antwoord op de vraag wanneer hij zelf denkt dat het goed komt met Julian With.” Barryl Biekman is geen intellectueel en schrijven is ook niet haar ding. Dat is evident? Wie de vraag stelt wanneer het met mij goed komt, moet kunnen aantonen dat die bezorgdheid voortvloeit uit wat ze gelezen heeft, maar in het rommelige brein van mevrouw Biekman is er geen ruimte voor die intellectuele zorgvuldigheid. Ze schrijft dat het antwoord op die vraag interessanter is. Interessanter dan wat? Wanneer je gebruik maakt van de vergrotende trap in een zin, dan hoor je volledig te zijn, maar dat weet mevrouw Biekman niet. En wat haar reactie nog vreemder maakt, is dat zij nergens in het stuk het antwoord verschaft.

'Wat ze hier schrijft zal wel waar zijn, maar het heeft niets te maken met wat ik geschreven heb. Ik heb nergens in mijn kritiek beweerd dat winti geen spiritualiteit is, maar een religie'

Het verbaast mij niet dat personen bang zijn om hun mening te geven, want ze weten dat zwarte Surinamers een anti-intellectuele instelling hebben en daardoor met heel veel animositeit reageren op alles wat ze vanwege een gebrekkige verstandelijke ontwikkeling niet kunnen begrijpen.

Ze schrijft: “Los hiervan wil ik With er op wijzen dat er een groot verschil is tussen religie en spiritualiteit. In tegenstelling tot spiritualiteit wordt religie niet ondersteund door ‘gerechtigheid, waarheid en rechtvaardigheid’. Inherent aan spiritualiteit is ‘waarheid en rechtvaardigheid’, een gedachtegang die belangrijk is in het proces dat zal moeten leiden tot de (her)definitie van de voorouderlijke voortbrengselen om weer als volwaardig door het leven te kunnen gaan. Het gaat dan vooral om de reconstructie en het opnieuw vormen van de Afrikaanse beschaving annex cultuur. Dat is precies waarom ik de winti niet wens te scharen onder religie maar onder spiritualiteit.”

Dit is een excellent voorbeeld van wat men in de argumentatieleer ‘non sequitur’ noemt. Wat ze hier schrijft zal wel waar zijn, maar het heeft niets te maken met wat ik geschreven heb. Ik heb nergens in mijn kritiek beweerd dat winti geen spiritualiteit is, maar een religie, dus waarom mevrouw Biekman een college verzorgt over iets waar ik het helemaal niet over gehad heb, mag Joost weten.

Barryl Biekman beschuldigt mij volstrekt ten onrechte ervan dat ik niet duidelijk ben geweest. Ik zou haar kunnen vragen of ze een verklaring heeft voor al die boze reacties van de ongeschoolde Surinamers in Nederland, die er heilig van overtuigd zijn dat mijn kritiek op de winti-rituelen bij de inauguratie van een politicus een misdrijf is dat heftig moet worden afgekeurd of nog dwazer: op een zwarte politicus mag je geen kritiek leveren, want dat is ten nadele van het ras. De denkbeelden van de ongeschoolden werp ik ver van mij af. Ik ben een rationalist, die niets moet hebben van geen enkele godsdienst en rituelen heb ik altijd als zinloos in mijn boeken gekwalificeerd. Dus de massa die denkt dat mijn kritiek uitsluitend te maken heeft met het feit dat de rituelen in dit geval iets met de zwarte cultuur te maken hebben, laat duidelijk merken dat ze nooit een boek van mij gelezen heeft, een verwijt dat schandelijk genoeg ook geldt voor dr. Barryl Biekman. 

Ik heb tussen 1987 en 2003 een internationale literaire manifestatie georganiseerd in de Stadsschouwburg Utrecht. In tegenstelling tot wat Barryl Biekman beweert, vormden witte mensen het grootste deel van mijn publiek en niet de Afro-Surinamers. Pas toen wij met het festival (tien jaar later) naar Amsterdam verhuisden, vormden de Afro-Surinamers en Afro-Antillianen het grootste deel van het publiek. Barryl verwijt mij dat ik ‘huilde’ omdat andere etniciteiten het MEP-festival (Multi Etnisch Podium) niet bezochten, maar dat is ordinaire stemmingmakerij. Ik heb nooit enige moeite gedaan om Turken, Marokkanen en Molukkers te interesseren voor deze manifestatie, omdat het allemaal weggegooid geld zou zijn.

Barryl Biekman levert terloops kritiek op de titel van mijn boek ‘Het komt nooit meer goed’, maar heeft die publicatie nooit gelezen en de inhoud van dat boek heeft ook niets te maken met het artikel waar ze op reageert. Wat een warhoofd, die Barryl Biekman. Dat er Afro-Surinamers zijn die een bijdrage zouden hebben geleverd aan de wereldbeschaving is het bewijs dat ook mevrouw Biekman het slachtoffer is van een psychische afwijking onder de zwarte bevolking, die ik in mijn boek ‘Waarom wij het niet redden’ aangeduid heb als het zelfopblaassyndroom. Waarom noemt ze niet een naam van een Afro-Surinamer die een bijdrage geleverd heeft aan de wereldbeschaving? Het antwoord is heel simpel: die Afro-Surinamer bestaat niet. Het is diep tragisch dat figuren als Biekman denken dat je een bijdrage levert aan de bewustwording van een onderdrukte groep door haar met leugens te voeden. De Aucaners zouden zeggen: a nai woko! (Vertaling: het werkt niet zo. Red.)

Lees ook: 'Column van Julian With is goed tegen 'Wie aan Sylvana komt, komt aan mij syndroom' door Barryl Biekman. http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/04/column-van-julian-with-is-goed-tegen.html

Lees ook: 'Winti-ritueel bij inauguratie van Sylvana Simons belachelijk' door Julian With.    http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/04/winti-ritueel-bij-inauguratie-sylvana.html

 

Column van Julian With is goed tegen 'wie aan Sylvana komt, komt aan mij syndroom'

Door Barryl Biekman (Gastredacteur)

De column ‘winti-ritueel bij inauguratie Sylvana Simons belachelijk’ van broeder Julian With heeft tot denken aangezet. Dus is de vraag: wat vindt hij belachelijk? Het winti-ritueel op zichzelf of dat het bij de ‘inauguratie’ van Sylvana Simons heeft plaatsgehad?  

Dr. Barryl Biekman (® Barryl Biekman)

Als ik lees dat een inauguratie een plechtige ceremonie is waarbij iemand officieel wordt ingewijd in een ambt dan doelt hij ongetwijfeld op het ‘ritueel’ en het Surinaams feestje dat zich op het Plein heeft voltrokken in Den Haag. Het ontgaat me dan ook echt wat hij zo belachelijk vindt en waarom hij dit koppelt aan zijn eeuwigdurende kritiek op de Afro-Surinamer. Ik heb dan de neiging om na te gaan wat hij ziet als hij in de spiegel kijkt. Een Afro-Surinamer of wat anders? Interessanter vind ik dan ook eigenlijk het antwoord op de vraag wanneer hij zelf denkt dat het goed komt met Julian With. 

Wel heeft hij een aantal belangrijke inzichten geformuleerd. Eén daarvan zie ik in de context van het temperen van de verwachtingen die vaker hebben geleid tot grote teleurstellingen bij Surinamers in het algemeen of mensen van Afrikaanse afkomst in het bijzonder. Het verkiezingsprogramma van BIJ1 geeft voldoende inzicht in de prioriteiten van deze partij gecombineerd met het feit dat Sylvana Simons het in haar eentje zal moeten doen. Ook zal ze een keuze moeten maken voor zaken die ze met voorrang wenst te realiseren. We zullen vaker horen: ”Ik sluit me aan bij...” Op zich een slimme zet om niet teleur te stellen. Het is goed dat With daarop heeft gewezen.

'Laten we niet door angst geregeerd worden en ons bedreigd voelen'

Ik heb al verschillende uitlatingen gehoord zoals: ‘Wie aan Sylvana komt, komt aan mij’.  Die aanhangers vergeten vluchtig dat er nog twee andere personen van Surinaamse afkomst in de Tweede Kamer zijn gekozen (Don Ceder van ChristenUnie en Raoul Boucke van D66. Red.) en dat de verkiezingscampagne voorbij is. Nu al bespeur ik personen die bang zijn om hun mening te geven. Dat is Simons niet te verwijten maar er komt ongetwijfeld een dag dat ze zich klip en klaar zal uitspreken.

Mijn observatie staat dus los van mijn bevindingen over het feit dat Sylvana Simons het heeft gered om in de Tweede Kamer een zetel te bemachtigen. Maar niet los van het ‘wie aan Sylvana komt, komt aan mij syndroom’. Dat is mensen angst inboezemen. Laten we niet door angst geregeerd worden en ons bedreigd voelen. Laat de column van Julian With – ook al vind ik er wat van – een bijdrage zijn aan dat bewustzijnsproces.

Los hiervan wil ik With er op wijzen dat er een groot verschil is tussen religie en spiritualiteit. In tegenstelling tot spiritualiteit wordt religie niet ondersteund door ‘gerechtigheid, waarheid en rechtvaardigheid’. Inherent aan spiritualiteit is ‘waarheid en rechtvaardigheid’, een gedachtegang die belangrijk is in het proces dat zal moeten leiden tot de (her)definitie van de voorouderlijke voortbrengselen om weer als volwaardig door het leven te kunnen gaan. Het gaat dan vooral om de reconstructie en het opnieuw vormen van de Afrikaanse beschaving annex cultuur. Dat is precies waarom ik de winti niet wens te scharen onder religie maar onder spiritualiteit.

Het fundamenteel recht om cultureel erfgoed te belijden

In dit verband breng ik graag twee paragrafen uit Resolutie 69/16 van de VN Algemene Vergadering onder zijn aandacht, wat op 18 november 2014 is aangenomen door de VN-lidstaten en het Activiteitenprogramma voor de uitvoering van het Internationale Decennium voor mensen van Afrikaanse afkomst.

‘Het Activiteitenprogramma erkent dat de VN Durban Verklaring en Actieprogramma een alomvattend VN-kader is en een solide basis vormt voor de bestrijding van racisme, rassendiscriminatie, vreemdelingenhaat en aanverwante onverdraagzaamheid. Het betekent een nieuwe fase op het gebied van de inspanningen van de Verenigde Naties en de internationale gemeenschap, om de rechten en waardigheid van mensen van Afrikaanse afkomst te respecteren en te herstellen’.

Onder de Pijler Erkenning staat onder meer (vrij vertaald):

‘Het respecteren en optimaal promoten van de kennis over het cultureel erfgoed van mensen van Afrikaanse afkomst en de bijdragen die zij hebben geleverd aan de ontwikkeling van de wereldwijde samenlevingen.’

En dat is precies de kern waar ik naar toe wil. Tijdens de voorbereidingen van het VN Decennium en de daarmee gepaard gaande discussies waren de verschillende panels het erover eens dat ook Afrikanen en mensen van Afrikaanse afkomst als gevolg van de effecten uit het verleden zelf de producenten zijn van geïnternaliseerde waandenkbeelden. Let wel: ik zeg niet dat dit in de context van With’s column van toepassing is. Ook al vanwege het feit dat hij niet duidelijk is geweest. Maar hij weet als geen ander de waarde die wordt toegekend aan Afrikaanse rituelen.

Plengoffer

De door Marian Markelo (winti-priesteres bij de inauguratie van Sylvana Simons. Red.) uitgebrachte plengoffer kan in de context zoals hij die heeft gebruikt in zijn column dus nooit als belachelijk gekwalificeerd worden. Ook niet op de plaats waar het zich heeft voltrokken. En ook niet ten aanzien van de inauguratie van Sylvana Simons.

De plengoffer is een ritueel die op verschillende momenten ter gelegenheid van verschillende gebeurtenissen kan worden ingezet. Het komt in verschillende culturen voor en vindt zijn oorsprong in het oude Egypte.

Ik breng Julian With tenslotte in herinnering dat het vooral de Afrikaans-Surinaamse gemeenschap in het bijzonder was die de door hem georganiseerde festivals in Utrecht bezocht. Was hij het niet die ‘huilde’ dat andere nationaliteiten het lieten afweten? Ik weet niet of With kinderen heeft maar een tip aan hem: geef ze hoop in plaats van het geloof dat het nooit meer goed komt. Er zijn Afrikaanse-Surinamers die wereldwijd veel hebben bereikt en een bijdrage hebben geleverd aan de wereldbeschaving. Zullen we ons daarop focussen en het Oeralgebergte laten voor wat het is?

Lees ook: 'De misslagen van dr. Barryl Biekman'.  http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/04/de-misslagen-van-dr-barryl-biekman.html

Lees ook: 'Winti-ritueel bij inauguratie van Sylvana Simons belachelijk' door Julian With.    http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/04/winti-ritueel-bij-inauguratie-sylvana.html

WINTI-RITUEEL BIJ INAUGURATIE SYLVANA SIMONS BELACHELIJK

Door Julian With (Gastredacteur) 

Afro-Surinamers leren niet en dat verklaart grotendeels de gigantische achterstand die deze etnische groep in Nederland vertoont ten opzichte van Turken, Marokkanen en andere migranten. 

Julian With (® Julian With)

In 1998 werd Patricia Remak (VVD. red.) gekozen tot lid van de Tweede Kamer. De beëdiging werd feestelijk ingeluid door Afro-Surinamers die in prachtige klederdracht acte de présence gaven bij dit politieke ritueel. Hoewel voor haar en na haar de Tweede Kamer nog meer Afro-Surinamers heeft kunnen verwelkomen, kunnen we vandaag de dag niet vaststellen dat één van hen van betekenis is geweest voor de groep. 

Letitia Griffith (VVD. red.) schoffeerde zwart Nederland door in het Parool te beweren dat ze niet in de Tweede Kamer zat om op te komen voor de belangen van welke etnische groep dan ook. Vermeldenswaardig is dat deze mevrouw ook ingestemd had met de wet die de 100%-controle op Schiphol mogelijk maakte. 

Bij Tanja Jadnanansing (PvdA. red.) presteerden de Surinamers in Amsterdam-Zuidoost het om haar bij toetreding te verrassen met een prijs. U moet weten dat onder alle andere groepen in de samenleving personen op basis van indrukwekkende prestaties in aanmerking komen voor een prijs, maar bij de Afro-Surinamers ligt het wat anders. Word je gekozen tot lid van de Tweede Kamer, dan denken ze dat dat een geweldige prestatie is die een prijs verdient. Jammer genoeg was de PvdA niet onder de indruk van mevrouw Jadnanansing, dus zat ze niet eens de volle rit uit en haar betekenis voor de zwarte gemeenschap was 0,0. 

Dan was er een nationale pias die luisterde naar de naam Iwan Leeuwin (GroenLinks t/m 2015. Tegenwoordig Ubuntu Connected Front. Red.) Hij heeft een aantal keren geprobeerd om via GroenLinks de Tweede Kamer te bereiken, maar zonder resultaat. Toch lukte het hem om de Afro-Surinamers wijs te maken dat hij in staat was om het AOW-gat te dichten. Hoe hij dat in 's hemelsnaam zou kunnen fixen, heeft geen van zijn goedgelovige Afro-Surinamers ooit aan hem gevraagd. 

'Ook bij Simons is de verwachting veel hoger dan het Oeralgebergte en dat komt omdat Afro-Surinamers al eeuwenlang een oorlog voeren met de realiteit'

Bij de verkiezingen van enkele weken geleden is het Sylvana Simons (BIJ1. red.) gelukt om gekozen te worden tot Kamerlid en ook bij haar blijken de Afro-Surinamers hun verstand te verliezen, want de inauguratie zal en moet gepaard gaan met winti-rituelen. Ik daag iedereen uit om aan te geven wat het nut is van winti-rituelen bij de beëdiging van een Kamerlid. Na hoofdbrekende berekeningen kom ik niet verder dan 0.0. 

Ook bij Simons is de verwachting veel hoger dan het Oeralgebergte en dat komt omdat Afro-Surinamers al eeuwenlang een oorlog voeren met de realiteit. Ze denken dat Sylvana Simons in haar eentje in staat zal zijn om hun problemen op te lossen. Ze vergeten gemakshalve dat van de 150 Kamerleden, Simons alleen van de volksvertegenwoordigers van DENK op enige ondersteuning zal mogen rekenen en in de Tweede Kamer krijg je niets gedaan als je een meerderheid tegen je hebt. Het nieuwbakken Kamerlid nodigde ook niet uit tot ondersteuning door op de televisie te verklaren dat zij Nederland zou laten zien wat linkse politiek is. Blijkbaar vergat ze op dat moment dat haar achterban niet op haar gestemd had omdat die enige affiniteit had met linkse politiek, maar omdat die ervan uit ging dat zij de specifieke problemen op het gebied van rassendiscriminatie zou kunnen oplossen. 

Ik erger mij mateloos aan alle zwarte voetballers die lopend naar het veld zichtbaar voor de camera een gebed tot god richten. Ik vind het ook belachelijk dat politici in Suriname na een verkiezingsnederlaag een dankdienst houden. In Suriname gaat de beëdiging van politici ook gepaard met heel veel religieuze rituelen. Niet eens een maand daarna vervallen ze tot de grootste witteboordencriminelen van het land.

Het geloof dat een winti-ritueel bij de beëdiging van Sylvana Simons ertoe zal kunnen bijdragen dat haar politieke effectiviteit voor zwart Nederland zal stijgen, doet mij vrezen dat wij de beoordelingsinstrumenten missen om in een complexe maatschappij als Nederland te kunnen overleven.

Lees ook: 'De misslagen van dr. Barryl Biekman'.   http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/04/de-misslagen-van-dr-barryl-biekman.html

Lees ook: 'Column van Julian With is goed tegen 'Wie aan Sylvana komt, komt aan mij syndroom' door Barryl Biekman.  http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/04/column-van-julian-with-is-goed-tegen.html

'Sommige politieke partijen zeggen wel de juiste woorden maar het strookt niet met hun daden'

 Door Stuart Kensenhuis

In aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van dit jaar vertellen immigranten die voor 1980 in Nederland zijn komen wonen over hun eerste indrukken van de nieuwe leefomgeving en de politiek. Deze week: Hedwig Callender uit Den Haag.

“Mijn reis naar Nederland was een mooie trip en goed verzorgd. Bovendien was het goedkoper dan alle andere mogelijkheden. Op 9 augustus 1968 vertrok ik met het vliegtuig vanaf Zanderij in Suriname en vloog naar Trinidad. Daarna vertrok ik met een Italiaans toeristenschip met als eindbestemming Genua, Italië. In Genua pakte ik de trein naar Amsterdam. Uiteindelijk kwam ik op 28 augustus aan en voor de hele tocht heb ik slechts 489 guldens betaald. Ter vergelijking: het goedkoopste vliegticket rechtstreeks vanuit Suriname naar Nederland zou me toen 750 guldens gekost hebben en ik had waarschijnlijk minder plezier gehad. Op de boot waren namelijk nog minstens 40 andere Surinamers waarmee ik het goed kon vinden.”

Hedwig Callender (® Hedwig Callender)

“In Amsterdam pakte ik de bus naar Den Haag. Ik ging bij mijn broer Frank logeren aan de Obrechtstraat 367. Daar huurde hij een kamer. Ook mijn zus Annette woonde in deze stad. Ze wisten overigens niet wanneer ik precies zou arriveren daarom waren ze niet in Amsterdam om me af te halen. In die tijd had je natuurlijk geen internet en telefoneren was heel duur.”

“De buschauffeur wist trouwens niet precies waar de Obrechtstraat was maar een Afrikaanse man die daar in de buurt moest zijn wees me de weg. Tegen middernacht liep ik de straat in maar ik belde per ongeluk aan bij nummer 365. Een vrouwenstem riep: ‘Wie is daar?’ Ik zei: ‘Ik ben het. Hedwig Callender.’ Ze reageerde met de zin: ‘Ik moet geen kalenders.’ Ik vertelde haar toen dat Callender mijn naam is en ik vroeg of mijn broer thuis was. ‘Oh dan moet je vermoedelijk hier naast zijn’ zei ze daarna. Pas toen realiseerde ik me dat ik me vergist had.”

'Mijn collega’s bij de politie sympathiseerden vooral met de christelijke partijen of met de VVD'

“Het kwam eigenlijk ook door een vergissing dat ik een paar dagen later op de rijweg liep in de Obrechtstraat. Een motoragent reed naar me toe. ‘Kunt u op de stoep gaan lopen?’, vroeg hij. Ik wist niet meteen wat hij bedoelde want in Suriname gebruikten we het woord stoep voor een verhoogde stenen drempel bij de deur van een huis. Even later begreep ik dat hij trottoir bedoelde. Maar die man had wel indruk op mij gemaakt. Z’n autoriteit en die motor. Het sprak me aan. Daarom heb ik een tijdje later gesolliciteerd bij de politie. Natuurlijk was het ook aantrekkelijk omdat ik al tijdens mijn opleiding bijna driehonderd guldens meer ging verdienen dan de baan die ik op dat moment had. Uiteindelijk heb ik bijna veertig jaar bij de politie gewerkt, waaronder vijf jaar als motoragent. Mijn hoogste functie was inspecteur van politie.”

Hedwig Callender wordt gejonast omdat hij 30 jaar in dienst was 
en zich nog nooit ziek had gemeld.
(® Hedwig Callender)

Wat betreft de politiek: in Suriname was ik lid van de Partij Nationalistische republiek (PNR) en ik werd geïnspireerd door partijleider Eddy Bruma. Daarom organiseerde ik demonstraties voor de onafhankelijkheid. Op mijn middelbare school werd ik bovendien beïnvloed door verschillende leraren die ook nationalistisch waren. Bijvoorbeeld Henny de Ziel, bekend als Trefossa en schrijver van het Surinaamse volkslied. Hij was mijn leraar Nederlands in de hogere klassen. Of Ronny Klimsop, mijn geschiedenisleraar. En Humphrey Berggraaf. Hij gaf me ook Nederlands maar dan in de lagere klassen.”

“De eerste politieke partij in Nederland waar ik lid van ben geweest is de PvdA. Ik geloofde in hun partijleider Den Uyl en ik vind dat hij de Surinamers een warm hart toedroeg. Ook ben ik jaren lid geweest van de SP. Ik stond zelfs voor hun afdeling in Den Haag op een tiende plaats van de kandidatenlijst voor de gemeenteraadverkiezingen van 2010. Mijn collega’s bij de politie sympathiseerden vooral met de christelijke partijen of met de VVD dus ze keken me vreemd aan. Ik vertelde ze dat mijn socialistische gevoelens voortkomen uit mijn kerkelijke opdracht. Ook zei ik dat ik vooral in de linkse partijen de christelijke idealen terug zie.”

“Tegenwoordig ben ik lid van BIJ1, de partij van Sylvana Simons. Ik vind dat die partij zowel in de ideologie als in de praktijk de daad bij het woord voegt. BIJ1 staat voor iedereen open, je afkomst, je geaardheid of je handicap maakt niets uit. Sommige politieke partijen zeggen wel de juiste woorden maar het strookt niet met hun daden. Overigens vind ik politieke ervaring niet het belangrijkste want de partijen die wel die ervaring hebben doen het op belangrijke punten al jaren fout en ik heb niet het idee dat ze er iets van leren.”

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Steunfonds Freelance Journalisten

Lees ook de andere artikelen in dezelfde serie. Zoals: 'Die uitspraak van voormalig PvdA-leider Wouter Bos over allochtonen heeft veel kwaad bloed gezet'.  http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/03/die-uitspraak-van-voormalig-pvda-leider.html

Of: 'De avondklok hoort niet thuis in een democratisch bestel maar bij een derdewereldland'. http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/03/de-avondklok-hoort-niet-thuis-in-een.html

Of: 'Zanger en cabaretier Robert Long; een man die ik als favoriet politicus zou hebben gekozen'.  http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/03/zanger-en-cabaretier-robert-long-een.html

Of: 'Zwarte mensen in de Nederlandse politiek zijn gewoon kruiwagens'.  http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/02/zwarte-mensen-in-de-nederlandse.html

Of: 'Piet Hein Donner vertelt moppen en heeft een grappige manier van praten'  http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/02/piet-hein-donner-vertelt-moppen-en.html

Of: 'Wat die Nederlandse politici doen noem ik een toneelstuk voor het volk'.   http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/02/wat-die-nederlandse-politici-doen-noem.html

Of: 'Joop den Uyl viel me wel op want hij was bijna dagelijks op de televisie'.  http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/02/joop-den-uyl-viel-me-wel-op-want-hij.html

 

'Die uitspraak van voormalig PvdA-leider Wouter Bos over allochtonen heeft veel kwaad bloed gezet'

Door Stuart Kensenhuis

In aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van dit jaar vertellen immigranten die voor 1980 in Nederland zijn komen wonen over hun eerste indrukken van de nieuwe leefomgeving en de politiek. Deze week: Kwasi Koorndijk uit Amsterdam.

Den Haag – “Eigenlijk was ik al in 1973 in Nederland. Samen met mijn moeder, broers en zussen kwamen we op vakantie en we logeerden bij familie in de flat Koningshoef in de Bijlmer. Ik was zestien jaar oud. Ik verbaasde me toen over het vertrouwen dat de winkeliers hadden in het publiek. Al vroeg in de ochtend stalden ze hun spullen buiten voor de winkel. Geen enkele winkelier in Suriname zou het in zijn hoofd hebben gehaald om hetzelfde te doen want hij wist wat er dan zou gebeuren: alle spullen zouden heel snel verdwenen zijn. Maar hier ging het blijkbaar anders.”

Kwasi Koorndijk rond 1992 met z'n dochter Afanaisa en
een foto van nu  (® Kwasi Koorndijk)

“Waar ik toen hard om heb gelachen was de hengelsport. Ik zag vissers langs het water uren naar een dobber staren en als ze eindelijk een vis hadden gevangen gooiden ze het terug. Ik begreep er niets van. In Suriname kenden we die sport ook maar de vis namen we mee naar huis om te bakken en op te eten. Een heel ander idee van sport.”

“Na zeventien jaar was ik weer terug in Nederland. Deze keer vanwege de medische complicaties van mijn voormalige vrouw bij de zwangerschap van ons tweede kind. Omdat ze hier is opgegroeid en meer bekend was met het Nederlandse systeem hebben we daarna besloten om te blijven.”

“Voor mij persoonlijk was het heel moeilijk want ik zat in Suriname in het management-team van de Dienst der Posterijen maar moest hier allerlei baantjes oppakken om ons gezin te helpen. Ik pakte alles aan en werkte zelfs als schoonmaker.”

“Ook moest ik heel erg wennen aan het verkeer. Bijvoorbeeld aan het rechts rijden of aan trams die plotseling een bocht namen. Een keer had ik een ongeluk op de brommer. Mijn wiel kwam tussen de tramrails en ik viel. Dat was een nare ervaring en ik was behoorlijk geschrokken, ook al had ik alleen maar schaafwonden.”

'Meestal had ik sympathie voor de PvdA omdat ze oog hadden voor de minderbedeelden'

“Wat de politiek betreft: mijn vader was van 1973 tot 1977 parlementslid (statenlid) voor de Nationale Partij Suriname (NPS). Zijn naam was Fred Koorndijk, ook wel bekend als Kwame. Bovendien was hij voorzitter van een kerngroep van zijn politieke partij in de wijk Frimangron. Elke vrijdag kwamen de leden van die kerngroep bij ons thuis en werden allerlei politieke en maatschappelijke zaken besproken. Verder ontving mijn vader vaak mensen die hulp nodig hadden en hij probeerde te helpen. Zo ving ik gesprekken op en wist ik wat er op politiek of maatschappelijk gebied in het land speelde. Soms wist ik het nog voor dat het in de krant stond.”

“Al in de tijd dat ik in Suriname woonde kende ik Joop den Uyl. Over hem werd in 1974 op de radio een populair liedje gedraaid van vader Abraham en boer Koekoek. “Den Uyl is in den olie, in den olie is Den Uyl. Ik kan het nog steeds nazingen.”

“Maar toen ik net in Nederland woonde had ik geen belangstelling voor de politiek. Het was toen echt overleven. Natuurlijk keek ik af en toe wel naar een politiek onderwerp op de televisie. Meestal had ik dan sympathie voor de PvdA. Dat komt omdat ze oog hadden voor de minderbedeelden. Maar nu vind ik dat die partij veel aan geloofwaardigheid heeft ingeboet. Ook die opmerking van voormalig partijleider Wouter Bos na de verkiezingen van 2006 heeft veel kwaad bloed gezet. Hij riep dat de PvdA geen partij is van de allochtonen. Wat mij betreft wekte hij daarmee de indruk dat die groep mensen van mindere betekenis was. Vermoedelijk wilde hij met zijn uitspraak nieuwe kiezers aan zich binden maar daardoor is hij juist veel aanhangers kwijtgeraakt.”

“Over het algemeen vind ik van de Nederlandse politieke partijen dat ze mensen met een immigratieachtergrond gebruiken als stemvee. Dan speelt etniciteit een rol. Daarna doen ze niets voor de doelgroepen. Het argument is dan dat het één samenleving is. Waar men aan voorbijgaat is dat die doelgroepen verschillende specifieke problemen hebben. Maar daar kan je dan niet meer over praten. Dat is de reden waarom er nu partijen zijn zoals Ubuntu Connected Front (UCF), DENK en BIJ1. Zelf kies ik duidelijk voor het UCF.”

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Steunfonds Freelance Journalisten

Lees ook de andere artikelen in dezelfde serie. Zoals: 'Sommige politieke partijen zeggen wel de juiste woorden maar het strookt niet met hun daden'.  http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/03/sommige-politieke-partijen-zeggen-wel.html

Of: 'De avondklok hoort niet thuis in een democratisch bestel maar bij een derdewereldland'. http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/03/de-avondklok-hoort-niet-thuis-in-een.html

Of: 'Zanger en cabaretier Robert Long; een man die ik als favoriet politicus zou hebben gekozen'.  http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/03/zanger-en-cabaretier-robert-long-een.html

Of: 'Zwarte mensen in de Nederlandse politiek zijn gewoon kruiwagens'.  http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/02/zwarte-mensen-in-de-nederlandse.html

Of: 'Piet Hein Donner vertelt moppen en heeft een grappige manier van praten'  http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/02/piet-hein-donner-vertelt-moppen-en.html

Of: 'Wat die Nederlandse politici doen noem ik een toneelstuk voor het volk'.   http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/02/wat-die-nederlandse-politici-doen-noem.html

Of: 'Joop den Uyl viel me wel op want hij was bijna dagelijks op de televisie'.  http://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/02/joop-den-uyl-viel-me-wel-op-want-hij.html

‘De avondklok hoort niet thuis in een democratisch bestel maar bij een derde-wereldland’

Door Stuart Kensenhuis

In aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van dit jaar vertellen immigranten die voor 1980 in Nederland zijn komen wonen over hun eerste indrukken van de nieuwe leefomgeving en de politiek. Deze week: Santa Garib uit Den Haag.

Den Haag – “Toen we naar Nederland verhuisden was ik bijna 16 jaar. Ik reisde met mijn vader, twee broertjes, twee zusjes en ik. Op 31 augustus 1975 kwamen we aan op Schiphol. Onze moeder was zes maanden daarvoor al hier komen wonen en ze had inmiddels met hulp van familie een huis gekocht in de Schilderswijk. Ik weet nog dat we naar Den Haag reden en ik zag voor het eerst die huizen met rode bakstenen. Ik dacht; het zijn net gevangenissen. In Suriname zag ik bij de muren van de bajes ook rode bakstenen, vandaar die associatie denk ik. Maar toen ik het huis van mijn moeder inliep dacht ik; oh het valt wel mee. Best netjes.”

Santa Garib tussen 1976-1979 en nu.  (® Santa Garib)

“De laatste vijf jaar voordat we uit Suriname vertrokken woonden we bij het Tout Lui Faut-kanaal, ook wel Boitie of Buiten genoemd. Helemaal achteraan van ons erf was er een put waar ik het water omhoog moest trekken. ’s Avonds rond zes uur gingen we daar baden. Mijn broertjes, mijn zusjes en ik. Je gebruikte onder meer een emmer water en een kalebas om het vocht over je lichaam te gooien. Omdat ik de oudste was hielp ik eerst mijn broertjes en zusjes. Het was al donker als ik aan de beurt was en helemaal alleen terug naar achteren moest lopen. Meestal was ik bang. Bij het afscheid van Suriname dacht ik; ik kom hier nooit meer terug. Die enge put waar ik moest gaan baden was voor mij hetzelfde als dat land

“De reden dat we emigreerden was simpel; mijn vader was lid van de VHP en net als die politieke partij was hij tegen de aangekondigde onafhankelijkheid. Ook ik vind het een foute beslissing van de toenmalige politieke machthebbers want Suriname was er nog lang niet klaar voor. Het grootste deel van de bevolking was tegen en dan heb ik het niet alleen over de Hindoestanen. De onafhankelijkheid is gewoon doorgedrukt door een kleine elite.”

'Ik vroeg me af hoe ik met vrouwen in een partij kan zitten die blijkbaar allemaal vinden dat ze het gemaakt hebben in de maatschappij en zich verheven gedragen.'

“Ook in de Nederlandse politiek van vandaag wordt slecht geluisterd naar de bevolking. Kijk maar naar die avondklok van Rutte. Wie had ooit kunnen bedenken dat zoiets in Nederland ingesteld zou worden. Het is meer iets van een derdewereldland, een staat waar militairen de macht hebben gegrepen. Het hoort niet thuis in een democratisch bestel. Absoluut een foute beslissing om het in te voeren.”

“De eerste keer dat ik zelf mocht gaan stemmen in Nederland was voor de verkiezing van de gemeenteraad. Ik koos toen voor Johan Chandoe van de PvdA. Mijn moeder bracht altijd haar stem op hem uit dus ik vond dat wel makkelijk. Voor de Tweede Kamer heb ik daarna ook op de PvdA gestemd. Eerlijk gezegd was ik niet echt op de hoogte hoe dat toen zat met die partij. Ik wist alleen vaagjes dat het een linkse sociale partij was en dat vond ik goed.”

“Mijn voorkeur veranderde toen ik een witte Hollandse vriend kreeg. Hij stemde altijd op de VVD dus dat ben ik toen ook gaan doen. Ik werd zelfs lid van VVD Den Haag en heb een paar politieke kennismakingsbijeenkomsten voor vrouwen meegemaakt. Veel van die vrouwen waren advocaat of jurist of iets soortgelijks. Ze spraken bekakt en zo deden ze ook. Ik vertelde namelijk dat ik personeelsfunctionaris was en ze keken zo min naar mij. Op dat moment vroeg ik me af hoe ik met vrouwen in een partij kan zitten die blijkbaar allemaal vinden dat ze het gemaakt hebben in de maatschappij en zich verheven gedragen. Uiteindelijk ben ik twee jaar lid geweest totdat ik me realiseerde dat het heel moeilijk is om met zulke mensen om te gaan.”

'Ik zie graag dat de Tweede Kamer een goede afspiegeling is van de Nederlandse bevolking'

“Mijn vriend is in januari 2019 helaas overleden aan longkanker. Daarna ben ik op advies van een vriendin overgestapt op het CDA. Bij de Tweede Kamerverkiezingen van 17 maart krijgt die partij ook mijn stem. Ik kies altijd voor iemand van Surinaamse afkomst. Deze keer wordt het Henna Mathura, nummer 56 op hun lijst.”

“Ik zie graag dat de Tweede Kamer een goede afspiegeling is van de Nederlandse bevolking. Dat geldt ook voor de Eerste Kamer, de gemeenteraad en alle andere politieke en bestuurlijke organen van Nederland. Dat is nu niet zo.”

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Steunfonds Freelance Journalisten

'Zanger en cabaretier Robert Long; een man die ik als favoriete politicus zou hebben gekozen'

 Door Stuart Kensenhuis

In aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van dit jaar vertellen immigranten die voor 1980 in Nederland zijn komen wonen over hun eerste indrukken van de nieuwe leefomgeving en de politiek. Deze week: Lionel Jokhoe uit Den Haag.

Den Haag – “Ik kwam in Nederland aan op 23 juli 1971. Het was een mooie zomerse dag. Eigenlijk zou ik een kamer gaan huren aan de Van Goghstraat in Den Haag, wat voor mij vanuit Suriname was geregeld, maar een familielid had ook een kamer vrij. Hij vroeg of ik bij hem en zijn gezin wilde komen wonen en dat deed ik. Maar na een paar weken had ik er spijt van. Al snel had ik namelijk een baan gevonden en toen ik op het werk was gingen hij en zijn vrouw in mijn kamer snuffelen. Ze vonden mijn brieven en ontdekten mijn geheim: ik ben homoseksueel. Daarna werd ik bijna letterlijk er uit gegooid want toen ik thuis kwam stonden al mijn spullen beneden bij de lift. Ik was net 20 jaar geworden.”

Lionel Jokhoe in 1971 en nu

“Mijn geaardheid was ook de reden waarom ik uit Suriname ben vertrokken. Al vroeg had ik gewoon meer belangstelling voor jongens maar in het land van mijn jeugd had je bijna geen voorlichting over homoseksualiteit. Ik wist niet eens welke naam je er aan moest geven, dus het woord homo kende ik niet eens. Ik kende wel het woord boeler, wat betekent dat je door sommige Surinamers werd weggezet als de meest smerige persoon die bestaat. Ook had ik een afschuwelijk beeld in mijn hoofd van een homoseksuele man die in de wijk met stenen werd bekogeld, wat ik met mijn eigen ogen heb gezien. Dat is niet wat ik met mijn leven voor ogen had. Wat dat betreft kon je in mijn geboorteland nog beter een crimineel zijn dan een homo.”

"Ik haatte dat racistische gedoe in Suriname tussen Hindoestanen en creolen"

“Toen ik in Nederland kwam wonen was ik overigens erg verbaast om witte mensen in functies te zien als kruier of vuilnisman. Tot mijn negende jaar woonde ik namelijk in het plaatsje Billiton, ongeveer 40 kilometer van Paramaribo. Mijn vader werkte daar voor voor Billiton Maatschappij, een Nederlands mijnbouwbedrijf. Ik herinner me dat de witte mensen daar de hoogste functies hadden. Bovendien woonden ze in een aparte wijk, volledig afgezet met hoge hekken, villa’s, een zwembad en andere mooie voorzieningen. De gekleurde arbeiders – het gewone personeel – woonden in kleine huisjes die zo’n beetje aan elkaar waren geplakt en hadden weinig extra voorzieningen. Bovendien was het voor hen absoluut verboden om op het terrein van de witte mensen te komen. Je kon zelfs spreken van een soort onderdanigheid. Als witte mensen ons dorp binnenreden dan was je gewoon een beetje bang van ze.”

“Wat de politiek betreft: eerlijk gezegd heeft dat me nooit echt geïnteresseerd. Ik haatte dat racistische gedoe in Suriname tussen Hindoestanen en creolen. Vooral als de VHP en de NPS in verkiezingstijd campagne voerden. Ik wilde gewoon mens zijn.”

Bij de Surinaamse ambassade in Den Haag (1983) nadat er

 een petitie is aangeboden over gelijke rechten voor 

homoseksuelen in Suriname. 

v. l. n. r. Lionel Jokhoe, Carawan Groenefelt, 

Humphrey Goes, Adjiedj Bakas en

Max Lievendaal. 

In Nederland was ik meer bezig met mijn persoonlijke ontwikkeling en had ik geen tijd voor de politiek. Misschien dat ik soms met een schuin oog keek naar partijen die een standpunt innamen over de emancipatie van de LHBTI+ gemeenschap, maar ik heb me nooit bezig gehouden met het grotere plaatje of de behoefte gevoeld om me aan te sluiten bij een politieke partij.”

“Ik ging wel altijd stemmen en dan koos ik meestal voor de PvdA. Maar de laatste jaren zoek ik eigenlijk een partij die zich meer inzet voor de LHBTI+ gemeenschap. Ik ben er nog niet uit want die programma’s vind ik van die grote lappen tekst waar een hoop bla, bla, bla in staat.”

“Eigenlijk was zanger en cabaretier Robert Long de man die het meest in de buurt kwam van iemand die ik als favoriete politicus zou hebben gekozen. Hij was mijn grote held omdat hij de dingen benoemde zoals ze zijn en daarmee schopte hij tegen zere benen. Hij keerde zich tegen het geloof, tegen de politieke situatie en tegen de huichelarij.”

“Er is nog een anekdote uit 1974 die me te binnen schiet. Mijn grote vriend Max Lievendag was toen op bezoek in Nederland en ik nam hem op sleeptouw. Met een mengeling van verbazing en bewondering keek hij hoe het leven hier was voor  homoseksuelen. Toen hij na een maand terugging naar Suriname gaf ik hem de ‘long play’(lp) ‘Vroeger of later’ van Robert Long mee. ‘Jezus redt’ was één van de nummers die daarop stond. Max heeft dat toen op de radio laten draaien in Suriname en er ontstond een grote rel. Men vond het schandalig dat zo’n liedje gewoon afgespeeld kon worden. Achteraf bekeken was ik misschien de veroorzaker van die onrust.”

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Steunfonds Freelance Journalisten

“