Bijna vijftig jaren tranen over Suriname "Land en volk van de gemiste kansen"

Door Owen Venloo 

Vijftig jaar onafhankelijkheid en er is nog steeds geen nationaal diasporabeleid, geen officieel standbeeld namens de staat voor Henck Arron en geen wettelijke regeling voor de grondenrechten van Inheemsen en tribale Afro-Surinamers. Dat zijn drie zware moreel-spirituele fouten van de Surinaamse politieke leiders. Het is geen toeval dat Suriname al decennia stagneert. Het is het gevolg van keuzes, of beter: het uitblijven van keuzes. ‘Karma en spiritualiteit doen niet aan politiek. Het goede wordt altijd beloond en het foute wordt altijd bestraft.’

Owen Venloo

De eerste fout is het ontbreken van een nationaal Surinaams diasporabeleid. Een land met zo’n grote diaspora als Suriname kan niet zonder een apart overheidsorgaan dat dit beleid coördineert. Ofwel een minister voor diasporabeleid, ofwel een directoraat onder buitenlandse zaken. Al in 1975 is met het Nederlandse kabinet Den Uyl namens de diaspora afgesproken dat Suriname een dergelijk beleid zou ontwikkelen. Het staat impliciet vastgelegd in artikel 5, lid 2, van de Toescheidingsovereenkomst van 1975. Maar geen enkele Surinaamse regering daarna heeft de visie en ambitie getoond om deze contractuele verplichting na te komen.

Als dat wel was gebeurd, was er in 1980 geen staatsgreep gepleegd. En dan zat Suriname nu, net zoals in 1976, nog steeds in de topdrie van economieën in Zuid-Amerika. De Surinaamse diaspora heeft sinds 1975 miljarden guldens, dollars en euro’s naar land en volk doen vloeien. Uit pure liefde. En wat krijgen wij terug van de politieke leiders en de Surinamers daar? Negativisme en beledigende opmerkingen in plaats van liefde. De etnische groepen in Nederland, die worden gesteund door het diasporabeleid van hun land, zoals Marokko en Turkije, passeren de Surinaamse gemeenschap intussen in alle sectoren, links en rechts. Het is pijnlijk om te zien.

"President Venetiaan en president Santokhi hebben gefaald om het onrecht tegen Arron te corrigeren"

Standbeeld voor Henck Arron 

De tweede fout is het ontbreken van een officieel standbeeld voor Henck Arron. Als we naar alle cijfers kijken over de Surinaamse economie en maatschappij in de jaren na 1975, dan kan niet anders worden geconcludeerd dan dat Suriname toen in vrijwel alle opzichten behoorde tot een topland in Zuid-Amerika. De militaire staatsgreep in 1980 was op geen enkele manier het gevolg van bedoelde cijfers. Henck Arron heeft Suriname op een voorbeeldige manier onafhankelijk gemaakt en verdient een officieel standbeeld op “zijn onafhankelijkheidsplein”, maar de politieke leiders in Suriname, inclusief van zijn eigen NPS, vinden dat niet nodig. de NPS heeft wel een standbeeld van Arron gerealiseerd nabij een zij-ingang van de koloniale Palmentuin. Een onvergefelijke fout, want de Palmentuin was en is ook een koloniale begraafplaats. Die fout zal de NPS spiritueel duur komen te staan. Vanaf de plaatsing van Arrons standbeeld op deze koloniale plek in 2007 heeft de NPS alle verkiezingen vanaf 2010 dramatisch verloren. President Venetiaan en president Santokhi hebben gefaald om het onrecht tegen Arron te corrigeren. En zij zijn beiden niet toevallig dood.

Voor mij en velen die ik spreek blijft het onbegrijpelijk dat de plek, pal voor het paleis, waar het standbeeld van koningin Wilhelmina stond, niet door president Venetiaan is benut om een  standbeeld van zijn eigen ‘blakaman’ te plaatsen, die Suriname op een voorbeeldige wijze onafhankelijk heeft gemaakt. Karma en spiritualiteit hebben dit niet ongestraft gelaten. Venetiaan en NPS hebben de verkiezingen 2010 dramatisch verloren en Venetiaan en Santokhi, beiden direct betrokkenen, zijn inmiddels overleden. In Suriname hebben ze alles nog erger gemaakt door op Arrons onafhankelijkheidsplein wel een standbeeld neer te zetten van Lachman. En die was tegen de onafhankelijkheid. Dan vraag je om spirituele bestraffing. Ba suku, ba veni, ba tjari.

"In Suriname doen ze al bijna twintig jaar met de Inheemsen wat de witten hebben gedaan met de zwarte Zuid-Afrikanen: minachten"

Grondenrechten van Inheemsen 

De derde fout is het ontbreken van een wettelijke regeling voor de grondenrechten van Inheemsen en tribale Afro-Surinamers. In Suriname doen ze nu al bijna twintig jaar hetzelfde met de oorspronkelijke bewoners (Inheemsen) wat de witten hebben gedaan met de zwarte Zuid-Afrikanen: minachten. In 2007 heeft het inter-Amerikaans mensenrechtenhof Suriname veroordeeld tot het wettelijk regelen van deze grondenrechten op hun traditionele woongebieden. Het hof heeft in zijn vonnis helder en duidelijk de grote lijnen aangegeven hoe bedoelde regeling eruit moet zien. Suriname moet bijvoorbeeld ervoor zorgen dat er een rechtspersoonlijkheid bezittende belangenorganisatie voor inheemsen en tribalen komt. Maar noch president Venetiaan noch justitie minister Santokhi heeft serieus werk gemaakt van het regelen van deze en andere grondenrechten van onder andere inheemsen, de oorspronkelijke bewoners van Suriname.

Ik heb beiden herhaaldelijk gewezen op de ernstige spirituele gevolgen als zij ook deze derde moreel-spirituele doodzonde niet zouden herstellen. Beiden hebben inmiddels de prijs betaald. En Suriname zal het ook in de toekomst niet redden als komende regeringen blijven weigeren om het onrecht te herstellen c.q. te corrigeren.

Tot slot. Karma en spiritualiteit doen niet aan politiek. Het goede wordt altijd beloond en het foute wordt altijd bestraft.

Over Owen Venloo

Mr. Owen Venloo is wetgevingsjurist staats- en bestuursrecht. Verder was hij Ombudsman en oud hoofdbestuurslid van de PvdA. Hij mengt zich regelmatig in het publieke debat, onder meer over het Surinaamse diasporabeleid en sociaal-economische vraagstukken. 

Zeggen ziet de context, maar mist de kern

Door Stuart Kensenhuis

In het programma Welingelichte Kringen van Radio ABC verdedigt politicoloog Giwani Zeggen assembleelid Cedric van Samson tegen de kritiek op de uitspraak “Nooit meer een vrouw als president”. Tegelijkertijd valt Zeggen de media en de parlementariërs aan die Van Samson wél van discriminatie beschuldigden, onder wie de vrouwelijke DNA-leden die uit protest de vergadering verlieten, toen Van Samson weigerde excuses aan te bieden. “In ons parlement zitten kennelijk gecertificeerde en ongecertificeerde analfabeten”, beweert Zeggen bovendien. 

Stuart Kensenhuis  
© De Balie/Jan Boeve

Zeggens commentaar tijdens de uitzending gaat niet in de eerste plaats over parlementsvoorzitter Ashwin Adhin, ook al wekt de kop ‘Zeggen hard over Adhin: ‘Niet geschikt als eerste onder de gelijken’, een andere indruk. Het gaat vooral over de rehabilitatie van Van Samson. Adhin, Starnieuws, journalisten en parlementariërs worden door Zeggen vervolgens aangewezen als degenen die de uitspraak verkeerd zouden hebben weergegeven of politiek zouden hebben misbruikt.

Volgens mij ziet Zeggen een deel van de context, maar trekt daaruit een verkeerde conclusie over Van Samson. Bovendien maakt hij een ernstige denkfout. Daarom is het belangrijk zijn beweringen inhoudelijk te toetsen. Hij beroept zich tijdens dat interview herhaaldelijk op “eerlijkheid” en “oprechtheid” en beschuldigt hele beroepsgroepen van misleiding. Wie zulke zware oordelen uitspreekt, moet zelf nauwkeurig omgaan met woorden, context en bewijs.

Protest in de Nationale Assemblee
(Fotomontage  © Stuart Kensenhuis)

Ernstige denkfout

Zeggen maakt zich in zijn overhaaste beoordeling op Radio ABC schuldig aan een ernstige denkfout. Hieronder leg ik graag uit waarom.

Zijn verwijzing naar “gecertificeerde en ongecertificeerde analfabeten” is een belediging aan het adres van parlementariërs. Daarmee treft zijn kritiek ook de vrouwelijke parlementariërs die zich beledigd voelden en uit protest de DNA-vergadering verlieten. Hij noemt hen niet noodzakelijk allemaal afzonderlijk, maar zijn kwalificaties raken wel hun oordeel, hun protest en hun integriteit. Zeggen verwijt anderen gebrek aan  intellectuele eerlijkheid, maar gebruikt zelf een kleinerend etiket dat niets bewijst over de kwaliteit van hun argumenten. “Analfabeet” in deze context is een persoonlijke aanval. Daarmee past Zeggen de fatsoensnorm die hij aan anderen oplegt niet consequent op zichzelf toe

De vrouwelijke parlementariërs die de zaal verlieten, reageerden namelijk niet uitsluitend op een krantenkop of een radiofragment. Hun protest volgde op de letterlijke uitspraken van Van Samson én op zijn weigering om excuses aan te bieden. Hun bezwaar was niet dat een president geen kritiek mocht krijgen. Hun bezwaar was dat Van Samson die kritiek verbond aan het vrouw-zijn van de president en daaruit concludeerde dat Suriname geen vrouw meer als president zou moeten kiezen. Zeggen behandelt hun protest echter niet als een zelfstandige politieke beoordeling, maar als bewijs dat zij de context niet begrijpen of zich door anderen zouden hebben laten misleiden. 

'Zeggen valt de intelligentie en

 integriteit van  parlementariërs aan in plaats 

van hun argumenten te weerleggen'

Daaruit ontstaat een ongelijke maatstaf. Van Samson krijgt van Zeggen het voordeel van de twijfel: hij zou slechts gelijke verantwoordelijkheid hebben bedoeld. De vrouwelijke parlementariërs krijgen datzelfde voordeel niet. Hun protest wordt niet opgevat als een legitieme reactie op de strekking van Van Samsons woorden, maar als bewijs van onbegrip, politieke misleiding of intellectuele oneerlijkheid.

De denkfout van Zeggen bestaat daardoor uit meerdere onderdelen. 

1. Ad hominem: Zeggen valt de intelligentie en integriteit van parlementariërs aan in plaats van hun argumenten te weerleggen.
2. Ongelijke maatstaf: Van Samson wordt beoordeeld op zijn beweerde bedoeling, terwijl de vrouwelijke parlementariërs worden beoordeeld op de ongunstigste interpretatie van hun protest.
3. Verkeerde voorstelling van hun bezwaar: hun protest ging niet simpelweg over een los radiofragment, maar over de letterlijke uitspraak, de gendergerichte strekking ervan en de weigering om excuses aan te bieden.
4. Verschuiving van de bewijslast: Zeggen beweert dat de parlementariërs de context niet begrijpen, maar hij moet zelf aantonen waarom zijn uitleg van Van Samsons woorden klopt.

        Een interpretatie is geen citaat

Zeggen zegt uitdrukkelijk dat hij Van Samson bewust andersom weergeeft. Van Samson zei:

“Daarom moeten we nooit meer een vrouw hebben als president. Nooit meer moeten we deze vergissing maken.”

Zeggen maakt daarvan:  Als wij geen kritiek mogen hebben op een mannelijke president omdat hij een man is, moeten wij nooit meer op een man stemmen als president. Daarmee wil zeggen volgens zijn eigen bewering de essentie van Van Samsons betoog weergeven.

Maar een interpretatie is geen citaat. En een bewuste omkering is niet hetzelfde als een verduidelijking. Van Samson sprak over vrouwen als categorie. Zeggen spreekt over gelijke politieke kritiek in het algemeen. Van Samson formuleerde een uitsluiting. Zeggen maakt daarvan een hypothetische waarschuwing tegen ongelijke behandeling van mannen. Dat zijn verschillende uitspraken met een verschillende strekking. Wie dat verschil niet duidelijk maakt, helpt de luisteraar niet om de uitspraak te begrijpen, maar stuurt naar een gunstiger interpretatie.

Zeggen mag betogen dat Van Samson iets anders bedoelde dan hij zei. Maar dan moet hij dat als interpretatie formuleren. Zoiets als: “Mijn indruk is dat Van Samson bedoelde…” Zeggen presenteert zijn omkering echter als de essentie en zegt daarna: “Dat is wat hij heeft bedoeld.” Daarmee schuift hij van analyse naar verdediging en is het absoluut geen neutrale parafrase. 

De extra context (kritiek op Starnieuws)

Zeggen heeft een punt wanneer hij stelt dat een citaat volledig en zorgvuldig moet worden weergegeven. Hij wijst erop dat Starnieuws volgens hem een passage niet heeft opgenomen.

“En daarom moeten we nooit meer een vrouw hebben als president. Nooit meer moeten we deze vergissing maken. Van mannen verwachten we verantwoordelijkheid. Mannen worden aansprakelijk gesteld. Dat verwachten we van een man.”

Het volledige citaat zou echter moeten zijn:

““En daarom moeten we nooit meer een vrouw hebben als president. Nooit meer moeten we deze vergissing maken. Van mannen verwachten we verantwoordelijkheid. Mannen worden aansprakelijk gesteld. Dat verwachten we van een man. Maar bij een vrouw hebben we vaker, wat zielig hoor (tje poti), misschien wist ze het niet, we moeten niet zo met haar doen, ze is een vrouw,”

'Een selectie uit een citaat is niet

 automatisch contextomy'

Volgens mij richtte de analyse van Starnieuws zich op de volgorde waarin Van Samson zijn uitspraken deed: eerst sprak hij de algemene uitspraak over vrouwen uit, waarna Frans Pinas hem onderbrak met de kwalificatie: "Het is discriminerend naar vrouwen toe wat jij nu zegt."

De ontbrekende passage op Starnieuws maakt Van Samsons uitspraak dus niet onschadelijk. Integendeel, ze maakt zijn redenering explicieter. Volgens Van Samson worden mannen op verantwoordelijkheid aangesproken, terwijl vrouwen eerder worden beschermd of ontzien. Daarom zou Suriname, volgens hem, geen vrouw meer als president moeten hebben.

De volledige context laat dus niet zien dat hij uitsluitend zei: “Beoordeel de president op haar daden.” Zij laat zien dat hij ongevraagd een tegenstelling tussen mannen en vrouwen construeerde en daaruit een algemene conclusie over vrouwelijke presidenten trok

Kritiek op de andere media

Zeggen verwijt journalisten dat zij aan “contextomy” doen. Dat verwijt is te stellig. Hij kan vaststellen dat een medium een passage niet heeft opgenomen, maar hij kan daaruit niet zonder meer afleiden dat de journalist de betekenis bewust heeft verdraaid.

Bovendien is een selectie uit een citaat niet automatisch contextomy, zoals Zeggen in de uitzending beweerde. Daarvan is pas sprake wanneer de weggelaten tekst de betekenis wezenlijk omkeert. Dat is ‘nergens’ overtuigend gebeurd. De extra passage in het citaat op Starnieuws, waar Zeggen tijdens de uitzending op wees, verklaart de uitspraak, maar neemt de discriminerende strekking van Van Samson niet weg.

Verder weet Zeggen niet welke journalisten het volledige interview hebben beluisterd. Het is dus niet gerechtvaardigd om hen collectief van contextverdraaiing of misleiding te beschuldigen.

Voor Frans Pinas geldt dat nog sterker. HIj was de interviewer op Radio Stanvaste en hoorde de uitspraak van Van Samson rechtstreeks. Hij reageerde al tijdens het gesprek en niet achteraf op basis van een krantenartikel of een ander radiofragment. Pinas kan zich vergissen in zijn beoordeling, maar hem impliciet beschuldigen van contextomy is weinig overtuigend, omdat hij het interview zelf heeft afgenomen en die verfoeilijke uitspraak van Van Samson heeft gehoord, beoordeeld en direct afgewezen. 

Eindconclusie

Zeggen heeft gelijk dat uitspraken zorgvuldig en in hun relevante context moeten worden weergegeven. Maar hij trekt daaruit een verkeerde conclusie. De aanvullende passage neemt de discriminerende strekking van Van Samsons woorden niet weg; zij maakt juist duidelijker hoe hij een tegenstelling tussen mannen en vrouwen construeerde en daaruit concludeerde dat Suriname geen vrouw meer als president zou moeten hebben.

Ook zijn aanval op andere media is onvoldoende onderbouwd. Een onvolledig citaat is niet automatisch contextomy, en Zeggen kan niet zonder bewijs aannemen dat journalisten bewust hebben misleid. Frans Pinas was bovendien de interviewer zelf en reageerde rechtstreeks en duidelijk afwijzend op wat Van Samson zei.

Zeggen beoordeelt Van Samson op diens beweerde bedoeling, maar schrijft parlementariërs en media af als onwetend, misleid of intellectueel oneerlijk. Met zijn persoonlijke aanvallen en ongelijke maatstaf maakt hij zelf de denkfout die hij anderen verwijt. Zijn commentaar is daardoor geen evenwichtige analyse, maar vooral een foute verdediging van Van Samson en een ongerechtvaardigde veroordeling van diens critici. 

Klik op de link voor de video 

'Zeggen hard over Adhin: 'Niet geschikt als eerste onder de gelijken' - ABC

 https://youtu.be/fUhTWT2opm8?si=k7f0blddkl_p5qB4

DE GROTE OPDRACHT VAN FRANK KANHAI

 Door Stuart Kensenhuis

Frank Kanhai zet zich met zijn wandelevenementen al bijna 13 jaar in tegen overgewicht, diabetes en hoge bloeddruk - zowel in Nederland als in Suriname. “In onze gemeenschappen zijn dat serieuze problemen”, zegt hij.

Frank Kanhai

Begin december 2024 zat hij met partijleider en gemeenteraadslid Richard de Mos - van de lokale politieke beweging Hart voor Den Haag - op een bankje aan de Van Sommelsdijckstraat in Paramaribo. De Mos was voor het eerst in Suriname voor een handelsmissie, terwijl Frank naar zijn geboorteland was gereisd om zijn wandelactiviteiten te promoten. Daarnaast wilde hij een bankje doneren aan de gemeenschap als symbool van liefde voor zijn overleden moeder, Christine Rampiari Kanhai. Op dat bankje spraken ze onder meer over het gemis van hun mama’s – die van De Mos was namelijk ook overleden. “Het was een indringend en emotioneel gesprek over het leven”, vertelt Frank. “Eigenlijk raakten we er toen van overtuigd dat we elkaar in onze missies zouden steunen.”

De grote opdracht is aan de ene kant: meer mensen letterlijk in beweging krijgen en hun gezondheid bevorderen. Aan de andere kant: de Haagse gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart 2026 winnen – met zo’n ruime meerderheid dat de andere partijen niet meer om hen heen kunnen. Onlangs werd Frank namelijk door De Mos benoemd tot wandelambassadeur van Hart voor Den Haag. Bovendien kreeg hij plek 22 op de lijst van verkiesbare personen. 

Richard de Mos (l) en Frank Kanhai      (® Tjetan Kartaram)

Van alle Surinaams-Nederlandse kandidaten is hij misschien wel de enige die drie keer is onderscheiden voor zijn onbaatzuchtige inzet om burgers in de Surinaamse en de Nederlandse gemeenschap in beweging te krijgen en hun gezondheid te bevorderen. In 2019 werd hij door het college van Burgemeester en wethouders geëerd met een Haagse Stadspeld. Vijf jaar later werd hij door koning Willem-Alexander onderscheiden als lid in de Orde van Oranje-Nassau. Bovendien werd hij in dezelfde periode door de Surinaamse regering gedecoreerd als lid in de Ere-Orde van de Gele Ster.

De noodzaak van Frank Kanhai’s intrede in de politiek werd op 10 februari nogmaals benadrukt door een bericht op NOS.nl. Bijna 400.000 Nederlanders hebben ongemerkt diabetes type 2. Dit blijkt uit een onderzoek van het Nederlands Cohorten Consortium, een samenwerking van verschillende universiteiten en instellingen. ‘Die ziekte wordt vaak een sluipmoordenaar genoemd, omdat hij langzaam toeslaat zonder duidelijke klachten. De klachten die je wel hebt zijn meestal heel vaag. Een gezonde leefstijl helpt. Meer bewegen, gezonder eten’, staat er in het artikel. Als het in Nederland al zo nijpend is, hoe erg moet het dan wel niet in Suriname zijn?

“Ik hoop dat de mensen mij het gunnen.”

Als wandelcoach heeft Frank ervaren hoe het bewegen mensen verbindt en gesprekken op gang brengt over wat echt telt: gezondheid, leefbaarheid, veiligheid, problemen oplossen en samenleven. “Die energie wil ik meenemen naar de gemeenteraad”, zegt hij. In dit verband zal hij vanuit het beleid onder meer inzetten op meer ruimte voor voetgangers, veilige wandelroutes, leefbare en schone wijken, goede verlichting en kort struikgewas voor meer zicht en een groter veiligheidsgevoel, vooral voor vrouwen en ouderen. Daarnaast wil hij zich ook inzetten op de bestrijding van eenzaamheid en een gezondheidspact tussen Den Haag en Paramaribo, met de bevordering van gezondheid als gemeenschappelijk doel, ook voor mensen met een fysieke of visuele beperking. Later zou de samenwerking uitgebreid kunnen worden met andere steden, ook in andere landen, waardoor de impact en de mogelijkheden effectief veel groter worden. “Ik hoop dat de mensen mij het gunnen”, zegt Frank bescheiden. 

Klik op de link voor het NOS-artikel van 10 februari 2026: (Diabetes Fonds: 400.000 mensen hebben diabetes zonder het te weten). 

https://nos.nl/artikel/2601689-diabetes-fonds-400-000-mensen-hebben-diabetes-zonder-het-te-weten

BOLDEWIJN KLETST UIT ZIJN NEK

Door Julian With

Het is waar dat er sprake is van een schuldenlast, maar dat verklaart de verkwisting en corruptie onder de regering Santokhi/Brunswijk niet. Als ten gevolge van de arrogante attitude van de president de onvrede onder de bevolking toeneemt en hij gedwongen wordt om af te treden, dan heeft hij dat aan zichzelf en niemand anders te danken. Het is daarom verstandiger dat Boldewijn zich tot de president richt in plaats van tot de demonstranten. 

Psycholoog, schrijver en criticus
Julian With

De vicepresident bedreigt een advocaat en het Constitutioneel Hof; heeft de president zijn afkeuring over dit walgelijk gedrag laten horen? Nee. De vice president roept aanhangers van de politieke partijen die deel uitmaken van de coalitie op om niet te gaan demonstreren. Waarom heeft Boldewijn naar aanleiding van deze irrationele actie de vice president niet tot de orde geroepen door hem erop te wijzen dat iedere burger het onvervreemdbare recht heeft om te demonstreren. Nee, dat heeft hij niet gedaan. Volgens Iwan Brave in het Nederlandse actualiteitenprogramma Nieuwsuur bekleedt Lea Brunswijk (het marktwijf, dat broer is van de vice president) in zeven verschillende bedrijven hoge functies. De president kijkt de andere kant op omdat hij zich ook schuldig maakt aan het benoemen van vrienden en familieleden op hoge posten. Waarom zwijgt Boldewijn daarover?

De vrees dat de leiding van de protesten in handen zal vallen van politici is ongegrond; echter het is een goede zaak dat alle politieke partijen die het niet eens zijn met het beleid van de huidige president zich aansluiten bij de protesten. De leiding van de protesten heeft in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk gemaakt dat de politieke partijen geen podium krijgen tijdens deze demonstraties, dus hoezo maakt Boldewijn zich daar druk over? Moet de bevolking het beleid van deze president maar blijven tolereren en niet in verzet komen omdat het verzet kan worden overgenomen door bijvoorbeeld de NDP? Als die angst reëel is, dan is het toch intelligenter om het land zodanig te besturen dat het volk geen reden heeft om massaal de straat op te gaan.

De president voert een openlijke racistische politiek waarbij hij Nickerie voortrekt in vergelijking met andere districten en voornamelijk (misschien zelfs alleen) Hindoestanen op hoge posten benoemt; de man is zo roekeloos in zijn racistische politiekvoering dat hij de enige zwarte minister in zijn kabinet ontslagen heeft. Waarom mekkert Boldewijn niet daarover? Hij weet toch dat meer dan 50.000 Afro-Surinamers op de VHP gestemd hebben en toch presteert de president het om op een podium te verklaren dat men zich tegen hem verzet omdat hij een Hindoestaan is. Waarom hebben we niets van Boldewijn gehoord toen de president die ernstige blunder maakte?

"Het is de diefstal van meer dan 40 miljoen die de druppel was die de emmer deed overlopen."

Boldewijn geeft aan dat dialoog tot een oplossing kan leiden. Dat zou waar zijn als de president zich niet zo arrogant opstelde tegenover de leiding van het protest door ze bijvoorbeeld ‘kleine jongens’ te noemen. Waarom grijpen zijn adviseurs niet in door hem erop te wijzen dat hij met dit soort uitspraken in de publiciteit de verontwaardiging alleen maar erger maakt? Door zijn misplaatste arrogante attitude kan dialoog nooit tot een oplossing leiden.

Als Boldewijn werkelijk denkt dat het ten val brengen van de regering niet mogelijk is, dan weet hij heel weinig van de politieke geschiedenis van Suriname? Weet hij soms niet hoe Jopie Pengel ten val gebracht is en dat die dezelfde arrogante houding innam tegenover de stakers van toen?

Boldewijn blundert door te doen voorkomen alsof de lening van het IMF ten grondslag ligt aan de onvrede van de bevolking; de man weet dondersgoed dat hij manipuleert. Het is de diefstal van meer dan 40 miljoen die de druppel was die de emmer deed overlopen. Het is de verspilling van overheidsgelden door een reis naar Dubai te organiseren waar vrienden en familieleden aan konden deelnemen waar er veel geld is verspild, maar waar het land niets aan heeft gehad; het zijn de prijzen in de winkel die maken dat primaire levensmiddelen niet meer betaalbaar zijn; het zijn de berichten over baby’s in AZ die doodgaan, omdat de medische middelen ontbreken om ze in leven te houden en nog veel meer waarmee deze president het geduld van de Surinaamse bevolking tart, die gemaakt hebben dat men hem nu niet meer lust. En zijn irrationele attitude tegenover het protest verergert de onvrede. Daarop moeten commentatoren als Boldewijn kritiek op leveren.

Kiest hij ervoor om te huichelen met de president, dan gaat hij de geschiedenis in als een van de waardeloze politiek commentatoren, die, toen het nodig was om in verzet te komen tegen een regering die veel erger is dan Bouterse, hij de kant van de machthebbers gekozen heeft.

Klink op de link voor het artikel van Asha Bhagwat met bestuurskundige August Boldewijn op Sun.sr.  

"We worden erger dan Haïtie"

De gewijzigde Transgenderwet: stand van zaken

 Door Stuart Kensenhuis

Nieuwe regenboogvlaggen wapperen in het land tijdens Internationale Transgenderrechtendag (7 augustus). Maar met welke aandachtspunten moet rekening gehouden worden tijdens de behandeling van de gewijzigde Transgenderwet in de Tweede Kamer – wat in juli schriftelijk is begonnen en later dit jaar eindigt met een debat – zodat de vlaggen ook in de toekomst glorieus kunnen blijven wapperen?

Een serie van acht artikelen op dit blog geeft meer inzicht in dit vraagstuk. Dit is de achtste en de laatste; de stand van zaken wat betreft de Transgenderwet.  

De Nederlandse regering heeft in november 2020 excuses gemaakt voor de oude Transgenderwet die van 1985 t/m 30 juni 2014 rechtsgeldig was. Volgens die wet konden trans personen hun geslachtsaanduiding uitsluitend wijzigen in hun geboorteakte als ze hun lichaam lieten ‘aanpassen’ naar het gewenste geslacht en moest er een niet terug te draaien sterilisatie plaatsvinden. Dat betekende in veel gevallen een definitief afscheid nemen van een eventuele kinderwens. “Het is belangrijk het leed van transgender personen onder ogen te zien en daarvoor erkenning, tegemoetkoming en excuses voor aan te bieden”, zei minister Dekker toen. Om het leed te verzachten heeft hij toen per persoon een tegemoetkoming van 5000 euro aangeboden.

Vanaf 1 juli 2014 tot heden (de gewijzigde Transgenderwet)

Elke Nederlander van 16 jaar of ouder kan aangifte doen voor een geslachtswijziging. Dat kan in de gemeente waar je bent geboren. Als je in het buitenland bent geboren doe je dat bij de gemeente Den Haag. Vreemdelingen kunnen dat overigens alleen als ze onmiddellijk voorafgaand aan de aangifte ten minste een jaar in Nederland wonen en over een geldige verblijfstitel beschikken.

Bij de aangifte moet een verklaring van een deskundige worden overlegd. Meestal is dit van een psycholoog en psychotherapeut gespecialiseerd in genderdysforie. Je vindt ze in onder meer in de gendercentra van het VUMC en het UMCG.  Zie ook het verhaal  op dit blog over Alwin Man. “Van de ene op de andere dag lag er een beslut om als een vrouw verder te leven”

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/van-de-ene-op-de-andere-dag-lag-er-een.html

Bij de aangifte kan je overigens ook gelijk je voornaam wijzigen in eentje die past bij je nieuwe geslacht. Voor mensen die in het buitenland zijn geboren geldt overigens dat ze bij de aangifte ook een gecertificeerde kopie van een geboorteakte uit hun geboorteland moeten overleggen. Zie ook het verhaal van Diva Kazaky op dit blog. “Ik voel me verdrietig en verwaarloosd door het probleem met mijn geboorteakte”

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/ik-voel-me-verdrietig-en-verwaarloosd.html

Nog meer wijzigingen (voorgenomen) in de gewijzigde Transgenderwet

Minister Dekker heeft in mei van dit jaar een wetswijziging ingediend bij de Tweede Kamer. In juli van dit jaar is de schriftelijke behandeling begonnen in het Parlement van de gewijzigde Transgenderwet en later dit jaar zal het eindigen met een debat.

• De minister wil dat de deskundigenverklaring en de leeftijdsgrens wordt geschrapt.
• In plaats daarvan wordt de procedure opgesplitst: een schriftelijke indiening van de wens tot wijziging van de geslachtsregstratie. Uiterlijk 12 weken later volgt een bevestiging van dat voornemen.
• Doordat de leeftijdsgrens vervalt kunnen ook kinderen jonger dan zestien jaar de wens officieel kenbaar maken om hun geslachtsregistratie te veranderen. Hiervoor moeten ze wel een verzoek indienen bij de rechtbank.
• Wat ook gaat veranderen als de wet wordt aangenomen is dat mensen hun wijziging kunnen doorgeven aan de burgerlijke stand van hun woonplaats in plaats van hun geboorteplaats.

Lees ook: "Ik voel me verdrietig en verwaarloosd door het probleem met mijn geboorteakte"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/ik-voel-me-verdrietig-en-verwaarloosd.html

En: Geen X in het paspoort. "Gemiste kans"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/geen-x-in-het-paspoort-gemiste-kans.html

Of: "Van de ene op de andere dag lag er een besluit om als vrouw verder te leven"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/van-de-ene-op-de-andere-dag-lag-er-een.html

Of: "Kan je misschien andere kleren aantrekken?"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/kan-je-misschien-andere-kleren.html

Daarnaast: "Er is helemaal niets feministisch aan het idee dat de vagina en de borsten van een vrouw de essentie is van hun vrouw zijn"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/er-is-helemaal-niets-feministisch-aan.html

Verder: "Wat ik uit haar woorden haalde was de angst voor geweld"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/wat-ik-uit-haar-woorden-haalde-was-de.html

Ten slotte: "Van Sinterklaas wilde ik nooit een auto maar een Barbie"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/van-sinterklaas-wilde-ik-nooit-een-auto.html

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Steunfonds Freelance Journalisten

"Van Sinterklaas wilde ik nooit een auto maar een Barbie"

 Door Stuart Kensenhuis

Nieuwe regenboogvlaggen wapperen in het land tijdens Internationale Transgenderrechtendag (7 augustus). Maar met welke aandachtspunten moet rekening gehouden worden tijdens de behandeling van de gewijzigde Transgenderwet in de Tweede Kamer – wat in juli schriftelijk is begonnen en later dit jaar eindigt met een debat – zodat de vlaggen ook in de toekomst glorieus kunnen blijven wapperen?

Een serie van acht artikelen op dit blog geeft meer inzicht in dit vraagstuk. Dit is de zevende. Roxy Candelaria (trans vrouw, 61 jaar) vertelt over haar leven op Curaçao en haar transitie in Nederland in de tijd van de oude Transgenderwet (geldig t/m 30 juni 2014). Verder werpt ze een blik op de wetgeving die daarna kwam (gewijzigde Transgenderwet vanaf 1 juli 2014).

Roxy Candelaria (® Marjon van der Vegt)

“In 1978 reisde ik vanuit Curaçao naar Nederland want op mijn eiland had ik voor mijn gevoel niets meer. Mijn moeder, vader, oma en tante – de mensen waar ik het goed mee kon vinden – waren kort na elkaar overleden. Daarom besloot ik om elders een nieuw leven te beginnen.”

“Toen ik opgroeide wisten mijn ouders al vroeg dat ik anders was. Het kwam door de manier waarop ik sprak, liep en zat (vrouwelijk). Ik voelde me altijd al een meisje en van Sinterklaas wilde ik nooit een auto maar een Barbie. Voor de rest was het leven voor mij op het eiland niet moeilijk. Echt niet. Ik werd bijvoorbeeld nooit gepest en ik droeg gewoon die wijde vrouwelijke broeken die ik wilde. Dat ik niet werd gepest kwam vooral door mijn familie want die hielden van mij en als iemand vervelend tegen me deed waren ze net piranha’s. Dan sprongen ze er met z’n allen op en ze sloegen die persoon in elkaar. Echt waar. Daarom zei ik altijd tegen mijn partners: als je met mij bent krijg je die piranha’s er gratis bij.”

"Als je je vrouw voelt dan moet je je laten opereren vind ik”

“Ik begon voor het eerst over een sekseoperatie na te denken toen ik op Curaçao een verpleegster ontmoette die me wat informatie gaf. Later trok ze naar Nederland. Niet veel later reisde ik haar achterna. Zij heeft me opgevangen die eerste tijd in Nederland en daar ben ik haar tot de dag vandaag dankbaar voor. We hebben nog steeds een goed contact.”

“De operatie voor mijn genderverandering was nog voor 1990 en duurde bijna vier uur. Ik was volledig onder narcose. Toen was het verplicht om een volledige transitie te ondergaan om je een vrouw te mogen noemen en mijn sekse op mijn papieren te kunnen veranderen. Om de zoveel tijd moest ik voor controle naar allerlei artsen en ze zeiden dat ik er gelukkig uitzag. Zo voelde ik me ook. Ik was echt heel blij want ik was eindelijk volledig vrouw.”

“Dat je onder de gewijzigde transgenderwet geen operatie hoeft te ondergaan om jezelf vrouw te kunnen noemen vind ik bijzonder. Als je je vrouw voelt dan moet je je laten opereren vind ik.”

Lees ook: "Ik voel me verdrietig en verwaarloosd door het probleem met mijn geboorteakte"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/ik-voel-me-verdrietig-en-verwaarloosd.html

En: Geen X in het paspoort. "Gemiste kans"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/geen-x-in-het-paspoort-gemiste-kans.html

Of: "Van de ene op de andere dag lag er een besluit om als vrouw verder te leven"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/van-de-ene-op-de-andere-dag-lag-er-een.html

Of: "Kan je misschien andere kleren aantrekken?"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/kan-je-misschien-andere-kleren.html

Daarnaast: "Er is helemaal niets feministisch aan het idee dat de vagina en de borsten van een vrouw de essentie is van hun vrouw zijn"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/er-is-helemaal-niets-feministisch-aan.html

Verder: "Wat ik uit haar woorden haalde was de angst voor geweld"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/wat-ik-uit-haar-woorden-haalde-was-de.html

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Steunfonds Freelance Journalisten

"Wat ik uit haar woorden haalde was de angst voor geweld”

 Door Stuart Kensenhuis

Nieuwe regenboogvlaggen wapperen in het land tijdens Internationale Transgenderrechtendag (7 augustus). Maar met welke aandachtspunten moet rekening gehouden worden tijdens de behandeling van de gewijzigde Transgenderwet in de Tweede Kamer – wat in juli schriftelijk is begonnen en later dit jaar eindigt met een debat – zodat de vlaggen ook in de toekomst glorieus kunnen blijven wapperen?

Een serie van acht artikelen op dit blog geeft meer inzicht in dit vraagstuk. Dit is de zesde. Hanna Mitra Rambaran, voorzitter van het Haags Platform Seksuele Diversiteit (HPSD), spreekt zich onder meer uit over het zelfbeschikkingsrecht, wat in de gewijzigde Transgenderwet, naar haar idee, onvoldoende wordt gerespecteerd.

“Vanuit die gedachte zijn we het bijvoorbeeld oneens dat trans mannen die een kind gebaard hebben door de Nederlandse overheid gelabled worden als moeder. Ze mogen zelf weten hoe ze genoemd willen worden. Dat is niet aan de overheid.”

Hanna Mitra Rambaran, voorzitter van het
Haags Platform Seksuele Diversiteit (HPSD)

“Eerlijk gezegd wisten we niet dat de gewijzigde Transgenderwet inmiddels schriftelijk werd behandeld in de Tweede Kamer. Maar op basis van de informatie die we nu tot onze beschikking hebben gaan we een plan maken voor volgend jaar waarin de knelpunten en de verbeteringen van de gewijzigde Transgenderwet worden meegenomen.”

"Zodra hij in een jurk gekleed en opgemaakt met make-up over straat zou gaan zou hij niet geaccepteerd worden.”

“Ook zullen we in de Haagse wijken op zoek gaan naar contactpersonen en verschillende organisaties uitnodigen voor themabijeenkomsten om de bewustwording en acceptatie van homoseksualiteit en transeksualiteit te vergroten. Voor trans personen in de migrantengemeenschappen in Den Haag is het vaak moeilijk om naar buiten te treden. Een tijdje geleden was ik bijvoorbeeld met een aangesloten lidorganisatie bezig om een boek samen te stellen over seksuele diversiteit. We vroegen een trans persoon van Hindoestaanse afkomst om mee te doen. Maar ze was heel erg bang en durfde uiteindelijk niet. Jaren later heb ik haar weer ontmoet en ze zei: ‘Ik was er nog niet klaar voor. Ik ben nu ouder en zou het nu wel doen.’ Wat ik uit haar woorden haalde was de angst voor geweld.”

“Stof tot nadenken is wel dat sommige Hindoestaanse mannen hier in Nederland zich als vrouw verkleden en opgemaakt met make-up en mooie sieraden voor het publiek gaan dansen tijdens feestjes. Ze worden goed ontvangen want het gaat om entertainment, vooral tijdens Hindoestaanse bruiloften. Er wordt geklapt, gejuicht en gedanst terwijl die danser het publiek loopt op te zwepen. We noemen hem een Nachania wat zoveel betekent als de persoon die komt dansen. Zowel in Suriname als in Nederland is dit fenomeen harstikke populair. Maar dan alleen tijdens feestjes. Zodra hij in een jurk gekleed en opgemaakt met make-up over straat zou gaan zou hij niet geaccepteerd worden.”

Lees ook: "Ik voel me verdrietig en verwaarloosd door het probleem met mijn geboorteakte"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/ik-voel-me-verdrietig-en-verwaarloosd.html

En: Geen X in het paspoort. "Gemiste kans"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/geen-x-in-het-paspoort-gemiste-kans.html

Of: "Van de ene op de andere dag lag er een besluit om als vrouw verder te leven"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/van-de-ene-op-de-andere-dag-lag-er-een.html

Of: "Kan je misschien andere kleren aantrekken?"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/kan-je-misschien-andere-kleren.html

Daarnaast: "Er is helemaal niets feministisch aan het idee dat de vagina en de borsten van een vrouw de essentie is van hun vrouw zijn"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/er-is-helemaal-niets-feministisch-aan.html

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Steunfonds Freelance Journalisten

"Er is helemaal niets feministisch aan het idee dat de vagina en de borsten van een vrouw de essentie is van hun vrouw zijn"

Door Stuart Kensenhuis

Nieuwe regenboogvlaggen wapperen in het land tijdens Internationale Transgenderrechtendag (7 augustus). Maar met welke aandachtspunten moet rekening gehouden worden tijdens de behandeling van de gewijzigde Transgenderwet in de Tweede Kamer – wat in juli schriftelijk is begonnen en later dit jaar eindigt met een debat – zodat de vlaggen ook in de toekomst glorieus kunnen blijven wapperen?

Een serie van acht artikelen op dit blog geeft meer inzicht in dit vraagstuk. Dit is de vijfde: Olave Nduwanje, schrijfster en docent aan Hogeschool Gent in België, spreekt zich onder meer uit over tegenstanders van de gewijzigde Transgenderwet in Nederland.

Olave Nduwanje, schrijfster en docent
aan Hogeschool Gent in België 
 (® Mikael Owunna)

In Trouw van 28 januari 2020 en in De Telegraaf van 11 augustus 2021 zijn kritische artikelen verschenen met als strekking dat de gewijzigde Transgenderwet een fundamentele aantasting is van de rechten van vrouwen. Als die wet straks wordt aangenomen mag je zelf bepalen of je man of vrouw bent. Mannen krijgen dan toegang tot vrouwensporten, vrouwen-wc’s, vrouwenkleedkamers –en gevangenissen, etc. Wat je gender is wordt dan bepaald op basis van je gevoel. Je anatomie doet er niet langer toe. Dat is de kern van de kritiek. Hoe reageer je hierop?

“Hoeveel mensen ken jij die in hun leven op een gegeven moment naar de dokter, psycholoog of psychiater moeten gaan om bevestigd te krijgen dat ze zich man of vrouw voelen? Als jij je paspoort gaat vernieuwen, krijg je dan ook te maken met opmerkingen van een ambtenaar in de trant van: ‘We weten niet zeker of je een man of vrouw bent. Kan je dit even laten bevestigen door een dokter?’ De meeste mensen op deze aarde hoefden nog nooit naar een dokter om hun gender te bevestigen. Waarom moeten trans mensen dat dan wel doen? We beslissen voor kinderen op basis van hun genitaliën dat ze van een bepaalde gender zijn. Daar komt geen dokter of psycholoog aan te pas. Daarna voeden we ze op met grote
verschillen tussen jongens en meisjes. 

Maar als op een gegeven moment die kinderen of volwassenen zeggen ‘Dit is niet wie ik ben’ dan raken we allemaal overstuur en sturen we ze naar de dokter. Van de 38 jaar van mijn bestaan heb ik 30 jaar echt hard geprobeerd om een jongen te zijn. Aan elke regel die aan mij werd verteld over hoe een man hoort te zijn heb ik geprobeerd te voldoen. Wat ik te horen kreeg in Burundi, mijn geboorteland, is overigens iets heel anders dan wat me werd verteld in Nederland, Amerika en China, allemaal landen waar ik heb gewoond. Ik vind dat ik mijn best heb gedaan. Het is genoeg! Ik vind bovendien dat het nooit aan mij opgelegd had moeten worden. Niet met verbaal en psychologisch geweld en al helemaal niet met fysiek geweld, zoals mijn ouders hebben gedaan. Bij het idee dat trans mensen autonomie krijgen over hun lichaam en identiteit raken sommige andere mensen in paniek. Maar tegelijkertijd verhullen we daarmee al het geweld dat wordt toegepast om mensen in een bepaald gender te dwingen.”

Opvallend is wel dat de kritiek – vooral in het artikel van de Telegraaf – komt van vrouwen die zich identificeren als leden van de lesbisch feministische beweging, onder normale omstandigheden jullie bondgenoten. Is hier sprake van een scheuring in de queer-community?

“Het gaat hier om een heel kleine groep van radicale feministen, wat ze eigenlijk niet zijn want er is helemaal niets feministisch aan het idee dat de vagina en de borsten van een vrouw de essentie is van hun vrouw zijn. Alsof genitaliën het enige is wat we zijn. In principe is het ook niet historisch of wetenschappelijk want we weten ondertussen dat er in verschillende culturen diverse inzichten zijn op het gebied van gender. Als je kijkt naar de Pride in Amsterdam dan zie je dat de lesbische groepen zich erg verzetten tegen die radicale feministen, vrouwen die zoveel ruimte innemen dat het lijkt alsof er een scheuring is ontstaan in de queer-community. Niets is minder waar. Ik ben trans, ik val op mannen en vrouwen en ik wordt graag gezien in de lesbische bars van België en Nederland. Bovendien heb ik veel lesbische volgers op Instagram. Maar dat kleine groepje radicalen, soms op hoge plekken in de activistische beweging, maakt de mensen heel bang. Alsof mannen naakt gaan rondlopen in vrouwenkleedkamers. Het is allemaal zo niet waar.

Monic Slingerland, chef opiniepagina van Trouw, vertelde in februari 2020 in de krant dat niet lang na aanname van de ‘Gender Recognition Act’ in Engeland een behoorlijk aantal trans vrouwen van een gevangenis overgeplaatst zijn naar de vrouwenafdeling. En ook dat dit tot veel ongemakkelijke situaties heeft geleid. Hoe gaan we dit soort situaties in Nederland op een praktische manier oplossen?

“We weten uit alle cijfers – met name ten aanzien van seksueel geweld in gevangenissen – dat dit vooral wordt gepleegd richting trans mensen, dus niet andersom. En het gaat vaak om heel erge dingen zoals verkrachting, mishandeling en moord. Het is bijna een doodstraf voor trans mensen over heel de wereld om in de gevangenis te belanden.”

Dus eigenlijk zeg je dat trans mensen net zo veel behoefte hebben aan veiligheid?

“Precies!” Daarom moeten we er rekening mee houden dat heel veel geweld gebeurt richting trans mensen in de gevangenissen – ook op de vrouwenafdelingen – of ze nou wel of niet hun transitie hebben ondergaan. Verder is het zo dat veel trans mensen helemaal geen toegang hebben tot een transitie omdat het allemaal best duur, lastig en complex is om voor elkaar te krijgen. Dus als de critici veiligheid in gevangenissen zo belangrijk vinden dan zou ik ze pas geloven als ze ook de veiligheid van trans mensen serieus zouden nemen.”

Maar het debat mag toch wel gevoerd worden?

Trans mensen worden al eeuwenlang bediscussieerd door cis mensen (mensen die niet trans zijn of van wie het geboortegeslacht overeenkomt met hun genderidentiteit). Sterker nog; het debat wordt overheerst door cis mensen. Dus het werd tijd om trans mensen ook te horen. En dat is waar die critici last van hebben.”

Die gewijzigde transgenderwet is hoe dan ook toch een vooruitgang voor trans mensen?

“Er zijn nog zoveel verbeterpunten. Met name in de omgang met kinderen (tot 16 jaar). Bijvoorbeeld dat ze eerst naar een psycholoog of een psychiater moeten om zichzelf te bewijzen. Ik vind dat nogal moeilijk. Er zijn namelijk betere manieren om hier mee om te gaan. We hadden kunnen kiezen voor een model van psychologische ondersteuning maar nu is gekozen voor een model van psychologische kwalificatie. Dat is jammer.

Ook onder de nieuwe wetgeving zal er sprake zijn van trans mannen die een kind gebaard hebben en de kwalificatie ‘moeder’ toegewezen krijgen van de Nederlandse staat. Hoe beoordeel je dat?  

“Je moet je voorstellen dat er trans mannen zijn die met geboortecertificaten rondlopen waarop staat dat ze de ‘moeder’ zijn van hun kind terwijl ze al een volledige transitie hebben ondergaan. Eigenlijk worden ze daarmee  gedwongen om uit de kast te komen in eenvoudige situaties zoals een paspoort-controle op het vliegveld of tijdens een inschrijving van hun kind op de basischool. Zulke momenten worden dan ineens heel ongemakkelijk. 

Dus als de staat blijft vasthouden aan dat heel oude concept van de wet dat er op neerkomt dat een mens altijd een moeder heeft, dan vormt het een blokkade voor trans mensen om een normaal gezinsleven te kunnen leiden. Volgens mij is dat een serieuze inbreuk op de mensenrechten. En dan is deze transgenderwet niet eens een cadeau dat we krijgen van de Nederlandse staat maar het gevolg van uitspraken van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens. In die uitspraken wordt geconcludeerd dat trans mensen het recht hebben dat hun genderidentiteit correct wordt weergegeven in de basisadministratie. Het is namelijk niet aan de staat om te bepalen of ik echt trans ben of een echte vrouw, het is aan mij om de staat te vertellen wat ik ben!”

Lees ook: "Ik voel me verdrietig en verwaarloosd door het probleem met mijn geboorteakte"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/ik-voel-me-verdrietig-en-verwaarloosd.html

En: Geen X in het paspoort. "Gemiste kans"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/geen-x-in-het-paspoort-gemiste-kans.html

Of: "Van de ene op de andere dag lag er een besluit om als vrouw verder te leven"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/van-de-ene-op-de-andere-dag-lag-er-een.html

Of: "Kan je misschien andere kleren aantrekken?"

https://politiekmoetjedoen.blogspot.com/2021/08/kan-je-misschien-andere-kleren.html

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Steunfonds Freelance Journalisten